Onların tüm yaşamlarını ayrıntılı şekilde, neredeyse 24 saat izleyebilir vaziyete geldik.

Günlerdir haber alamadığımız YAREN LEYLEK…

Adem Amcamızın Yaren leyleğini, 24 saat takip edip, dört gözle beklediğimiz ama sonunda filmlerimizde olduğu gibi heyecanla buluştuğumuz an, sonunda gerçekleşti.

2010 yılından itibaren, her yıl mart ayı başında Eskikaraağaç/Bursa köyüne göç eden ve altı ay kalıp, Uluabat Gölü’nde balıkçılık yapan Adem Yılmaz‘ın kayığına konarak, balık ihtiyacını karşılayan Yaren Leylek, fotoğraflara ve belgesellere konu olmuştur.

Karacabey Belediye Başkanlığı’nın, 24 saat hizmet verip, Yaren Leyleği bizlere tanıtan ve gözlemlememize olanak veren www.yarenleylek.com sitesini takip edelim derim.

O, sitemizden kısa bir alıntı;

‘’Avrupa leylek köyleri ağının Türkiye’de ki tek temsilcisi olan Eskikaraağaç leylek köyümüzün adını dünyaya duyuran çok güzel bir dostluk hikayesine hep birlikte tanıklık ediyoruz.

Samimi halleriyle gönüllerde taht kuran ve dostluğun tür tanımadığını insanlığa yeniden gösteren Adem Amca ile Yaren Leylek’in masalsı hikayesi, tüm güzelliğiyle yaşanmaya devam ediyor.

Yaren Leylek 12 yıldır mahallemizin maskotu oldu, herkes onu çok sevdi; bu yıl göç dönemiyle birlikte eşini de beraberinde getirerek, hikâyeye yepyeni bir karakter daha eklemiş oldu.

Sizlerden gelen yoğun talep doğrultusunda Yaren Leylek ve ailesine hiçbir şekilde müdahale etmeden gerçekleştirdiğimiz bu çalışma ile adeta La Fontaine Masalını andıran hikayemizin baş aktörünü, özel hazırladığımız www.yarenleylek.com sitesi üzerinden, 7 gün 24 saat canlı olarak takip edebileceksiniz.’’

Yaren Leylek artık, sırf Adem Amca ve Eskikaraağaç’a ait değil, tüm güzel Ülkemin hatta dünyanın yakından takip edip sahiplendiği, bir doğa eseri haline dönüştü.

***

Bugünkü yazımda benim için önemli ve ilginç bulduğum 3 değişik karakterde ki kuşları ele alacağım; Yaren Leylek, Çulha Kuşu ve Kaya Kartalı…

***

Çulha Kuşu (Pendolino), Avrupa ve Asya ve güzel Ülkemin sulak alanlarında yaşayan küçük bir kuş türüdür. En önemli özelliği, ağaç dallarına astığı muhteşem keseli yuvalardır.

Tek bir yuva, onlarca çulha kuşuna ev sahipliği yapabilir ve yuvaların içinde farklı odacıklar bulunur.  Dişi kuş, yuvaya 4-8 arasında yumurta bırakır.

Çulha kuşları, yuvalarını yaparken özel bir dokuma tekniği kullanır. Yaprak, dal ve otlar ile örerek yuvalarını yaparlar.

Doğanın “inşaat mühendis” kuşlarından biri olup, keskin ve ince zekasıyla yaptığı yuva, hem sanat hem de teknolojik bir eserdir.

Dokuyarak yaptığı yuvanın, iki adet girişi olup, ilk giriş rakiplerini ve düşmanlarını kandırmaya yönelik, boş odadır. Bu oda onun yaşam sigortası olup, neslinin devamı için yapılmış özel bir tuzaktır.

Diğer ikinci giriş ise, gerçek yavru odası olup, yuvasından uçan anne kuş, ilk odanın kapısını açık bırakıp, yavru odasının kapısını kapatarak yavrularının güvenliğini sağlar.

Çulha kuşları, bizlere üretim, yardımlaşma ve işbirliği konusunda güzel örnekler vererek, doğadaki ekosisteme katkılar sağlar.

***

Benim için heybetli ve sanatsal uçuşu ile ilgi belgesellerini takip ettiğim Kaya Kartalı, yazımın son özel canlısı…

Güzel Anadolum’da, halk tarafından kısaca ‘kartal’ olarak adlandırılır.

Yazıma konu olacak kadar önemli olan Kaya Kartalı’nın nasıl bir ekolojik, sosyolojik ve toplumsal bir özelliği olabilir ki…

Çok büyük ve kahverengi bir kartal olup, belgesellerde izlediğim şekilde başını ve boynunu ileri uzatarak, kanadını açması onun heybeti ve gücünü gösterir.

Hele hele o, sanatsal ve estetik uçuşu, onun ayrı bir özelliğidir. Yuvalarını, dağların ulaşılması güç ve sarp kayalıklar barındıran kesimlerine yaparlar.

Avcılık yaparken ve karada oluşan tüm hareketli canlıları, avlamak uğruna saatlerce gökyüzünde yaptığı uçuşlar. Saatlerce uçmak ve soğukkanlılığını korumak.

Güzel Ülkemde’de, köylerimizde çoğunlukla gözlemlediğimiz bu özel yaratığın diğer canlılara karşı gösterdiği gaddarlığı ve merhametsizliği ben ancak yine ‘Türk Filimlerinde’, gaddar zengin baba/anne, patron, politikacı vb. benzetmelerde anımsıyorum.

Aklıma gelen bu rahmet ve sevgi ile andığımız bu karakterler; Ahmet Tarık Tekçe, Erol Taş, Kenan Pars, Hüseyin Baradan , Sümer Tilmaç, Aliye Rona, Feridun Çölgeçen, Neriman Köksal, Hüseyin Peyda, Bilal İnci, Turgut Özatay, Coşkun Göğen, Nuri Alço…

Bu kadar güçlü ve heybetli bir yaratık, neden yavrularından en güçlü olanının sağ kalması için, diğerlerinin ölmesine göz yumar.

Kısacası anne/baba, yavruları arasında ayrımcılık yapar mı ? ve bu katliama göz yumar mı ?

Bunu bilimsel olarak doğal denge kavramlarını gözetleyerek, mantıklı kabul edebiliriz ama vicdani güçlerimiz açısından gaddar ve insancıl olmayan bir katliam olarak da yorumlayabiliriz…

Yukarıda ki iki güzel örnekten sonra, Kaya Kartalının vahşiliği, gaddarlığı kadar heybeti ve dik duruşu ile bizlerin, dikkat ve sevgisini kazanması açısından çok önemlidir.

Yuvadan diğer yavrularının atılması ve katline göz yuman Kaya Kartalı, bu döngüyü nasıl sağlamış olabilir.

Biraz bu canlının özelliklerinden bahsedersem; koyun, tilki, çakal, sincap, yılan, tavşan vb. canlıları rahatlıkla avlayabilir.

Kaya kartalları tek eşli olup, yılda 2-3 yavru üretirler. İlk çıkan yavru çoğu zaman daha zayıf olan kardeşlerini yuvadan atarak daha yaşamının başında gaddarlığını gösterir.

Anne ve baba kartallar, kesinlikle buna göz yumarlar, sebep !!!

Nasıl bir doğal dengedir ki, besinin bol olduğu yıllarda, Kaya Kartallarının, birden fazla yavruya sahip oldukları görülmesi.

İçgüdüsel olarak, besinin çok olmadığı günlerde, Kaya Kartalının sırf neslini devam ettirebilmesi ve ekolojik denge açısından yavrularının katline göz yumması….

Bu konuyu gözlemleyen ve yorum yapan siz dostlara bırakıyorum.

İlk iki canlıda ki, (leylek ve Çuha kuşu) güzelliği, kaya kartalında bulamasak da, doğa hepsini bağışlar ve kabul eder… Bu KUTSALLIKTIR.

Maalesef doğa ve küresel güçler, günümüzdeki gibi güçlüler ve güçlü olmayanlar arasında uçurum oluşturmuştur.

Güçsüz olanlar, birleşmeyip şahsi çıkar uğruna koşanlar için artık dünyamda yer olmamalı, olamaz da…  

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

Not : Karakter, fizyolojik temelleri olan bir fenomen olduğundan hayvanların da karakteri vardır.

The post ÜÇ KUŞ, ÜÇ KARAKTER… appeared first on sonhaber16.com.

Savaş esnasında ele geçirilen ve alınıp satılan köleler, insanlık tarihinin yüz karası olarak zihinlerimizde yer almaktadır.

Tarih boyunca, Mezopotamya’da, eski Mısır’da, Yunanistan’da, Roma’da, İran’da ve Orta Asya’da yaşayan kavimlerde, kölelik son derece doğal sosyal bir olgu olarak kabul edilirdi.

Günümüzde de şekil ve yapı değiştirse de ‘Modern Kölelik’ uygulaması, kaldığı yerden devam etmektedir.

Kölelik ve modern kölelik, iki ayrı kavram gibi gözükse de amaçları, sömürü ve ranttır.

***

Birleşmiş Milletler’e (BM) bağlı Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ve Uluslararası Göç Örgütü (IOM) ile Avustralya merkezli insan hakları derneği Özgür Yürü’nün (Walk Free) birlikte hazırladığı, ‘’2023 Küresel Kölelik Endeksi’ne’’ göre, dünya sıralamasında modern kölelikte ilk 5’teyiz.

Modern kölelik nedir ?

İnsanların, zorla uygun olmayan meslek ve kötü koşullarda çalıştırılması, şiddete uğraması, zorla evlilik ve soy temelli kölelik, ayrımcılık ve adam kayırmacılık, ev hizmetlerindeki kötü davranışlar, insan ticareti vb. günümüzdeki modern köleliğin unsurlarıdır.

2023 Küresel Kölelik Endeksi, Türkiye’de 1,3 milyondan fazla ‘modern köle’ olduğunu belirtmektedir. Bu rakam yaklaşık olarak nüfusumuzun % 1.6’sıdır.

Bu çağda modern kölelik…!  Hem de güzel Ülkemde…!

Ne yazık ki, Kuzey Kore, Eritre, Moritanya ve Suudi Arabistan modern köleliğin bizden daha yüksek olduğu diğer 4 ülke. İlk 10’da yer alan diğer ülkeler ise, Tacikistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Rusya, Afganistan ve Kuveyt.

Modern kölelik oranının en düşük olduğu ülkeler ise sırayla, İsviçre, Norveç, Almanya, Hollanda, İsveç ve Danimarka’dır.

Bu listede olmaktan dolayı hem çok üzüldüm hem de çok şaşırdım.

Prof. Dr. Selçuk Şirin’e göre ‘’Bizim ilk 5’te ne işimiz var ? Raporda bunun da yanıtı var. Türkiye özellikle son 10 yılda aldığı düzensiz göçlerle, başta Suriye olmak üzere Afganistan – Bangladeş dahil Orta Asya ülkelerinden gelen düzensiz göçmenlerin yoğunluğu sonucu bu listeye girmiş görünüyor.

Modern kölelik deyince en çok risk altında olan gruplar arasında düşük gelirli işçiler, göçmenler ve kayıt dışı çalışanlar bulunuyor. Özellikle tekstil, tarım ve inşaat sektörlerinde çalışan göçmen işçiler çok daha büyük riskle karşı karşıya.’’ (Oksijen Gazetesi 28 Şubat – 6 Mart 2025)

Evet, yurdumuzda kaçak olarak, kayıt dışı uzun süreli ve tehlikeli ortamlarda düşük ücretlerle çalışmaları vergi, sigorta, iş barışı/güvenliği gibi hem ekonomik hem de toplumsal ve sosyal dengeleri bozmaktadır.

Bursa’da özellikle tarım hasat zamanlarında çevre ilçelerimize, çoğunluğunu doğudan gelen adını da ‘mevsimlik işçiler’ dediğimiz insanlarımızın, maalesef her türlü sağlıksız, hijyenik olmayan, sigortasız koşularda daha çok çadır içinde yaşamaları ve insani olmayan şartlarda çalışmaları, ülkemizdeki modern köleliğin en çarpıcı izleridir.

Okul çağındaki çocukların, küçük yaşta çalışmaları sebebiyle eğitimden uzak kalmaları en büyük sorunumuz olup, yıllardır bu sorun gündeme pek de gelmemektedir.

Çocuk işçilerimiz az bir ücret karşılığında, daha çok madencilik, tarım tekstil ve imalat vb. sektörlerde çalıştırılarak ileriki yaşamlarında onarılmaz zararlar almalarına göz yumulmaktadır.

Yine kadınlarımız, modern kölelikten en çok olumsuz etkilenen grup olup, çalışma şartlarının uygunsuzluğu, sosyal güvencenin olmayışı ve ücret seviyelerindeki adaletsizlik, cinsel taciz, küçük yaşta zorla evlilik ve katliama maruz kalmaları ne yazık ki önlenememektedir.

Ülkemize, adı ne olursa olsun kaçak yollarla gelenlerin acilen kendi vatanlarına/topraklarına uygun şart ve koşullarda gönderilmeleri bizlerin ‘bekası’ açısından çok önemlidir.

Tüm bu olumsuzluklar, bizlerin yaşam koşullarını da kötü yönde etkileyerek gelecek açımızdan bizleri düşündürmekte ve endişelendirmektedir.

***

Dünya Ekonomik Forumu (WEF), ‘’2024 Küresel Cinsiyet Uçurumu Raporu’na’’ göre eşitliğe giden yolda, en uzun süreyi ekonomik ve siyasi boyutlardaki eşitsizlik alıyor

2024 Küresel Cinsiyet Uçurumu Endeksi, dünyada hiçbir ülkenin ‘tam cinsiyet eşitliğine’ sahip olmadığını gösteriyor.

Bu liste 2 aşamada yani bölgesel ve küresel bazda ülkeleri sıralamış ve her 2 listede de İzlanda, Finlandiya ve Norveç ilk 3 sırada yerlerini korumuşlar.

İzlanda’nın son 15 yıldır hep liderliğini sürdürmesi bana çok ilginç geldi.

İlk sıralar şu şekildedir; İzlanda, Finlandiya, Norveç, İsveç, Almanya, İrlanda ve İspanya.

Güzel Ülkem yine ne yazık ki Küresel Cinsiyet Uçurumu Endeksinde 146 ülke arasında 40. Sırada, küresel bazında da 127. sıradadır.

Listenin son sıralarında, Gine, İran, Çad, Pakistan ve son sırada da Sudan bulunmaktadır.

Bu listedeki yerimizi özetlersek;

Türkiye, ekonomi alanında 133, eğitim alanında 90, siyaset alanında 114, sağlık alanında 98, okuryazarlık oranında 99 ve işgücüne katılım oranında 132. sıradayız.

Sağlık ve hayatta kalma kategorisinde 146 ülke arasında 98. sırada yer alıyoruz.

Siyasi güçlendirme başlığında 114. sırada, parlamentoda kadın temsilinde 98’inci sıradayız.

Kadınların iş gücüne katılım oranı % 35.11 iken, erkeklerde bu oran % 71.43.

Kadınların üst düzey yöneticilik oranı % 18.48, erkeklerin oranı % 81.52.

STEM (bilim, teknoloji, mühendislik ve matematik) alanında kadınların oranı % 34.69, erkeklerin oranı % 65.31.

Tarım, ormancılık ve veterinerlik alanında eğitim alan kadınların oranı % 43.62 iken erkekler de bu oran % 56.38.

Mühendislik, imalat ve inşaat alanlarında eğitim alan kadınların oranı % 27.13, erkeklerin oranı % 72.87.

Bakanlık yapan kadınlar sıralamasındaki yerimiz 134 olup, kadınların bu pozisyonlardaki yeri % 5.88 ama erkeklerin oranı % 94.12 gibi yüksek bir orandır.

Kadınlarımızın ekonomik hayatta var olmadıkları müddetçe, başta siyaset olmak üzere hiçbir alanda başarılı olmaları mümkün değildir.

***

Yukarıdaki her iki araştırma sonuçları ne yazık ki, bizlerin içini yakmakta olup, bu konularda bir şeylerin yapılmaması çok acıdır.

Ekonomik ve toplumsal krizler maalesef en çok kadınlar, çocuklar, yaşlılar, engelli, göçmenler, emekli ve ücretle çalışan kesimler gibi dezavantajlı grupları etkilemektedir.

Şu bir gerçek ki, her alanda toplumsal eşitliği sağlayan ülkelerde ekonomik verimliliğin artması sonucu dezavantajlı grup krizlerden de az oranda etkilenmektedir.

Güzel Ülkemde kadınlarımızın, bilim ve teknoloji alanlarındaki payı dünya standartları seviyesinde olmaması başka bir büyük sorunumuzdur.

Cinsiyet ayrımcılığı süreci düzelmedikçe kadınlarımız hem çok düşük ücretli işlerde hem de sağlıksız ve uygunsuz ortamlarda çalışmaya devam edeceklerdir.

 Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post Modern Kölelikten, Küresel Toplumsal Cinsiyet Uçurumuna… appeared first on sonhaber16.com.

İnsan ve demokrasi tarihinin iki bela kelimesi günümüzde bile güncelliğini korumakta olsa gerek.

Bugünkü yazımı, oligarşi nedir ne değildir, yaraları ve zararları konusuna değineceğim.

Prof. Dr. Emre KONGAR’a göre; ‘’Oligarşi, bir toplumdaki siyasal, ekonomik ve toplumsal gücün, az sayıda kişi ve/veya grubun elinde toplanması durumunu tanımlar.’’

Anadolu Üniversitesi’nin 3448 no.lu yayınına göre de oligarşi, ‘’Egemenliğin az sayıda kişinin, birkaç ailenin elinde bulunduğu siyasi rejim ve örgütlü gruplarda fiili egemenliğin küçük bir zümre tarafından kullanılması.’’

Oligarşi kısaca, küçük ve ayrıcalıklı bir sınıfın veya grubun iktidarda olup, demokratik yollarla da olsa yönetimi ele geçirmesidir.

Oligark yapılar siyaset dışında, bizlerin üyesi olduğumuz dernek, kooperatif, stk’ vb. örgüt ve kurumlarda çokça karşılaşılan bir durumdur.

***

Bu tanımlardan sonra yazı başlığımdaki konu ile bağlantılı, Alman sosyolog Robert Michels’in, 1911 yılında Avrupa’da ki sosyalist parti ve işçi sendikaları üzerinde yaptığı araştırmalara dayanan “Oligarşinin Tunç Kanunu” adlı teorisini ele alacağım.

Robert Michels’in şu sözü zaten her şeyi net şekilde açıklamaktadır.

“Her kim örgütten bahsediyorsa oligarşiden söz ediyor demektir. 

Michels’in teorisi şöyledir: Parti organlarının liderleri ve bunların üyesi, tam gün mesai yapacak maaşlı görevliler istihdam edilmesini gerekli görmektedirler.

Bu liderler yaptıkları işlerde zamanla uzmanlaştıkları için “profesyonel liderliğe” sahip olur.

Sosyal köken itibarıyla mensup oldukları tabakadan ilişkilerini keserler ve bir çeşit elit zümre hâline dönüşürler. Bu yöneticiler, pozisyonlarını korumak ve iktidarlarını sürdürmek için çalışırlar.

Michels, bürokrasinin sınırlandırılmasını ihtimal dışı görmemekle beraber hiçbir gücün ya da yöntemin “oligarşinin tunç kanunu” ile başa çıkamayacağı sonucuna varmıştır.’’  (Anadolu Üniversitesi’nin 3448 nolu yayını)

***

Demokrasi ile yönetildiğini savunan ülkelerde, toplumsal bireylerin bazen farkında olmadan, bazen de şahsi çıkar ilişkileri sebebiyle, çıkar uğruna göz yumularak, oligark yapıya uyum sağladıkları gözlenmektedir.

Oligark yapı, demokrasiye sahibiz, gibi sözde eylemlerle tüm kurum ve kuralları ele geçirerek ‘sahte demokrasi’ imajı yaratır.

Halbuki, Guizot demokrasinin olmazsa olmaz üç şartını şu şekilde ele almış; ‘’Demokrasinin üç temel öğesi vardır.  Seçim, özgürlük ve bağımsız yargıdır.’’

Demokratik usullerle toplumun % 51 oyunu eline geçiren zihniyet, elindeki yetkilerle % 49’un üzerinde, her türlü egemenliği sağlar.

Her şey kanun ve nizamlara uygun olsa da demokratik olabilir mi ?  Elbette olmaz, % 49’luk kısım demokrasi ile yönetilen ülkelerde bile devre dışı kalmış olur.

Halbuki ileri demokrasilerde, % 1 bile oy oranına sahip kitlenin, yönetimde söz ve eylem hakkı olması, gerçek demokrasinin vazgeçilmez unsurudur.

Aristotales, demokrasiyi ne de güzel anlatmış; ‘’İyi hükümetler arasında demokrasi en kötüsü, fakat kötülerin en iyisidir.’’

***

Oligarşi konusunda aklımıza gelen sorulara yanıt olarak ;

‘’Oligarşi, hangi görüş ve ideolojiyle iktidara gelmiş olursa olsun, yönetimin, yöneticilerin, ‘kendi içinde ve kendileri için’ bir ‘çıkar grubu’ haline gelmesi ile ortaya çıkar.

Oligarşi, adaleti kendine bağlar; onu sopa olarak, toplumu korkutmak, susturmak ve terbiye etmek, muhaliflerini de cezalandırmak için kullanır.

Toplumsal, ekonomik, siyasal, kültürel gerçekleri saptırır:

Bütün istatistikleri, olayları, kendisini başarılı göstermek, toplumun bütün birikim ve kazanımlarını kendisine aktarmak için saptırır.’’   (www.cumhuriyet.com.tr › yazarlar › emre-kongar  –  Oligarşi nedir!)

Gerçek olan bir durum, demokrasi ortamının oligark bir yapıya dönüşümüdür.

Bu konuyu yine Prof. Atila BİTİGEN, şu şekilde açıklamıştır. ‘’Robert Michels, herhangi bir politik sistemin sonunda oligarşiye dönüşeceğini öngörmüştür. Bunu, “Oligarşinin Tunç Yasası” olarak adlandırmıştır. Bu düşünce sistematiğinde modern demokrasiler, oligarşi olarak kabul edilmişlerdir.’’

***

Demokrasilerde bazen lider ve etrafındakilerin, kendisine bağlı güçlerin egemenliği artarken, ona oy veren seçmenlerin güçleri dışlanmanın etkisiyle azalabilir.

Halktan kopuk ve halkın tüm ekonomik, sosyal ve toplumsal ihtiyaçlarının farkında olmayan ve gerçekleri göremeyen bir azınlık grup, kendi çıkarları için toplumsal duyarlılıktan uzaklaşarak kendi renkli dünyalarına kavuşurlar.

Aklıma, gelen diğer bir kara demokrasi örneği de, bazı kişilerin tüm siyaset sahnelerinde (parti ve belediye başkanı, milletvekili, muhtar) dernek, sendika, kooperatif ve stk başkanları vb. yıllar boyu, görev almalarıdır.

Devlet memurlarının istisna hariç genel olarak 65 yaşını doldurdukları tarihe kadar görev yapabildikleri halde, maalesef parti başkanları, milletvekilleri, belediye ve sendika başkanları üst üste aynı koltukta, nerdeyse ömür boyu oturmaları, demokrasinin kötü nimetlerinden faydalanma olgusudur.

İşte kötü olan da bu değil mi ?

Demokrasinin olmazsa olmaz kurum ve kuruluşları, zaman içinde tek adam veya azınlık bir grubun eline ömür boyunca geçmesi ve bunun demokrasi adına kullanılması.

Prof. Atila BİTİGEN’e göre, ‘’Liderler kendi otoritelerine ya da mevkilerine karşı örgüt içinden bir tehditle karşılaştıklarında aşırı saldırgan bir tavır sergilerler ve bu uğurda birçok demokratik hakka zarar vermekte tereddüt etmezler.

Örgüt üzerinde egemenliği kaybetmek demek onları önemli bireyler yapan bir kaynağı kaybetmek demektir; bu nedenle liderler, baskıcı yöntemler kullanmalarını gerektirse de mevkilerini muhafaza yolunda güçlü bir güdüye sahiptirler.’’ (www.ortakses.com › oligarsinin-tunc-kanunu-3626yy)

Oligarşik yapıya göre, ne yazık ki tüm siyasi güç ve yetki, en üst makamda ve onlarla birlikte olan bir azınlığın elinde toplanmıştır. Burada ki sınırsız siyasi güç olup, ‘denge/denetim’ ve ‘fren mekanizmaları’ maalesef gerektiği gibi çalışmamaktadır.

Yasama, yürütme ve yargı erkleri, (Güçler- Kuvvetler Ayrılığı) ne yazık ki birbirlerinden ayrı olmayıp, güçler birliği şekline dönüşmüş ise zaten ‘güç zehirlenmesi’ oluşmuştur.

Bu sınırsız gücü denetleyen mekanizmalar olmadığı süreçte, freni patlayan araba misali, tehlikenin büyüklüğünü ancak kazalardan sonra anlayabiliriz. Ama ne yazık ki, işten geçmiş demektir.

Lord Acton, ‘’Demokrasinin kötü olan bir yönü çoğunluğun tiranlığına dönüşmesidir.‘’ söylemi ile zaten her şeyi ne de güzel açıklamış.

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post Oligarşinin Tunç Kanunu, Halen Geçerli mi ? appeared first on sonhaber16.com.

‘Mutlu’ olduğunu beyan eden 18 ve üzeri yaştaki bireylerin oranı, 2022 yılında % 49,7 iken, 2023 yılında % 52,7 ve 2024 yılı için de % 49,6 olmuş.

***

“Hayat Nasıl Gidiyor ?’’ raporunu üzülerek, açıklamaya devam ediyorum.

Türkiye, en yüksek enflasyona sahip OECD ülkesi olup, OECD ortalamasının 10 katı oranında olması düşündürücüdür.

Sosyal adaletsizlik sıralamasında, maalesef sondan ikinci sıradayız.

İstihdam oranında 41 ülke arasında, sondan 2’inci sıradayız. Ayrıca, çalışanlarımızın % 25’i, ücretli işte uzun saatler çalışmak zorunda olup, OECD ülkeleri arasında 40. sırada olmak ayrı bir sorundur.

Türkiye’de, Tüik’e göre genel işsizlik oranı % 9.6 iken, OECD ülke ortalamaları % 4.9’un, iki katıdır.

Beni gerçekten çok üzen başka bir durum, bizlere istatistiki veriler veren ve yaşamımızı olumsuz yönde etkileyen bazı kurumlar var ki Tüik, Tcmb, İşkur vb. inandırıcı gelmemektedir.

15 -24 Yaş (genç işsizlik) oranı incelendiğinde her 4 gencimizden birisi maalesef (% 23) işsiz olup, bu veri ile OECD ülkeleri (% 11.5) arasında en kötü 3 ülkeden birisiyiz.

Ülkemdeki ev sahipliği oranı % 57 iken, bu oran OECD ülkelerinde % 68.

Türkiye’de, hükümete güven oranı % 30 ile, OECD ortalaması % 45 ile, çok düşük seviyededir.

İnsanlarımızın birbirlerine güvenme oranı bizde % 23 ile, OECD ülkeleri içinde birbirine güvenin en düşük olduğu 5 ülkeden birisiyiz.

Kendini yönetenlere ve birbirine güvenmeyen bir toplumsal yapının, karşılarına çıkabilecek kötü bir durumda kenetlenmesi ve örgütlenmesi çok zordur.

Halbuki bu veri bile ‘’eski Türkiye’yi’’ devamlı eleştirip, suçu kendilerinden başka her yerde arayan siyasilere, sorgulatmak gerekir diye düşünüyorum.

Günümüzde iş kazaları, doğal çevre felaketleri vb. kazaların giderek arttığı bir ortamda, ‘’kendimi güvende hissediyorum’’ diyenlerin oranı % 40 olup, bu oran ile sondan 4’üncü sıradayız.

Vatandaşlarımızın seçimlere katılımı, son seçimlerde % 86 ile, OECD ortalaması olan % 69’un üzerindedir.

Bari, bu veride OECD ülkelerinden daha iyi olmak, beni bir derece mutlu etti, desem.

Türkiye, kamu kuruluşlarındaki yolsuzluklar kriterinde, yaklaşık 30 olan puanıyla OECD üyesi ülkeler arasında, en kötü dördüncü ülkedir.

Güzel Ülkem, OECD ülkeleri arasında çok acıdır ki, yoksulluk oranı en yüksek 5 ülkeden birisidir. Resmi verilerimiz der ki, her 5 aileden birisi yoksulluk sınırının çok altında bir gelire sahiptir.

***

OECD Rapor sonuçları, ne yazık ki, güzel Ülkemdeki kötü yönetimin bir sonucu olarak halkın, ekonomik, sosyal ve psikolojik açıdan pek de iyi durumda olmadığını, kısacası hayatlarından memnun olmadıklarını ortaya koymaktadır. 

Vatandaşlarımızın, yaşam kalitesini artırmak, onlara sağlıklı ve huzurlu günler yaratmak için, sosyal ve toplumsal tüm önlemleri almak zorundayız.

OECD ülkeleri konuya ‘’insan odaklı/endeksli’’ bakış tarzı ile baktığından, bizlerin de bu süreçte bu tarz bir yönteme acilen geçmemiz gerekmektedir.

***

Güzel Ülkem vatandaşları bunu hak etmiyor ! Ülkemizi çok daha iyi yönetmek, hak ettiği seviyeye taşımak zorundayız.

Yukarıdaki verilerin çoğunda, maalesef hep diplerdeyiz. Sebep ?

Yaşam kalitemizin düştüğü, insanların devlet/kurumlar dahil birbirlerine bile güvenmediği, ekonomik tüm verilerin olumsuz yönde rekorlar kırdığı, yasama, yürütme ve yargı erklerinin, kısacası ‘’Kuvvetler Ayrılığı’’ gücünden maalesef ‘’Kuvvetler Birliği’ne’’ geçilmesi, gençlerin ve kariyerli insanların kurtuluşu yurt dışında aradığı, algı yöntemi ile basın/medya kuruluşlarında gündem dışı konularla insanlarımızın dikkati ve enerjilerinin başka yönlere yöneltildiği bir gerçektir.

***

Bu rapora ait veriler, tv ekranlarında neden hiç gündeme gelip, tartışılmaz !!!

Televizyon ekranlarında ki, saçma sapan aile ve toplumsal olaylara aykırı, insanları ve aileyi küçük düşürücü yayınlar gündemde iken, çocuklarımızın okula ‘’aç’’ gitmelerinin maalesef hiç mi bir kıymeti ve önemi yok…

Toplumsal dinamikler açısından geldiğimiz nokta düşündürücüdür, hep birlikte nerede hata yaptık diye düşünmemiz gerekir.

Devamlı önümüze konulan, ‘’Eski Türkiye’’ kandırmacası ile yukarıdaki verilere dayanan sorunlarımızı dikkate almamak, ‘’Yeni Türkiye’’ için onarılmaz olumsuz sonuçlar yaratacaktır.

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post OECD: “How’s Life Türkiye?” 2024 “Hayat Nasıl Gidiyor ?’’ (II) appeared first on sonhaber16.com.

Hayat Nasıl Gidiyor…!

Nasıl olabilir ki diye düşünürken, OECD; sağlık, eğitim, gelir dağılımı, yaşam memnuniyeti, sosyal adalet, çevre, toplumsal güven, cinsiyet eşitsizliği, istihdam, yaşam süresi vb. 80 farklı gösterge, istatistiki verilerle desteklenerek, ülkelerin toplumsal, ekonomik, sosyolojik durumlarını 4 yılda bir incelenmektedir.

Hayat nasıl gidiyor ? Adlı rapor, ayrıca OECD ülkelerindeki insanların, yıllık bazda durumunun iyileşip iyileşmediği, bunların sürdürülebilirlik kapasitelerini belirlemeyi amaçlamaktadır.

Gelin, hep birlikte OECD ülkelerinin bazılarını anımsayalım; Yunanistan, Çekya, Macaristan, Polonya, Slovakya, Şili, Estonya, Slovenya, İsrail, Letonya, Litvanya, Kosta Rika, Kolombiya, Abd, Almanya, İtalya, Kanada vb.

OECD ülkeleri, sanayileşmiş ve gelişmekte olan ülkelerden oluşmakta olup toplam 38 üyesi vardır. İlgili rapor OECD üyeleri ile birlikte toplam 41 ülkeyi incelemektedir.

Bu verileri incelediğimde beni üzüntüye boğan ve sebebini sorguladığım sonuçlar, sizleri de üzecektir diye düşünüyorum.

Kısaca şunu diyebilirim.

OECD raporunun ortaya koyduğu sonuç; Güzel Ülkemdeki vatandaşlarım, hayatlarından hiçbir şekilde memnun değiller….

***

Bu sonuçları birlikte inceleyelim mi ?

Tarafımı en çok üzen bir veri, vatandaşlarımız, ‘yaşam memnuniyetinde ve cinsiyet eşitsizliğinde’ maalesef 41 ülke arasında son sırada olmasıdır.

Yaşam şartlarından memnuniyet de, bizler 4,9 puan ile, OECD ortalaması olan 6,7’nin çok çok altındayız.

Cinsiyet Eşitsizliğinde de toplam 41 ülke arasında, sonuncu sırada yer aldık.

Başka bir olumsuz veri, kadınlarımızın istihdama katılımında sondan ikinci sırada olmasıdır. Yıllardır yürütülen olumsuz politikalar sonucu, kadınlarımızın işgücüne katılımı giderek de kötüleşmektedir.

***

Esas, beni çok üzen en önemli olumsuz veri, OECD ülkelerinde 15 yaşındaki öğrencilerin, %8’i, son 30 gün içinde yiyecek satın almak için yeterli paraları olmadığı için, haftada en az 1 gün yemek yememeleridir. Bizde bu oran % 20’ye ulaşmış olup, bu oran ile OECD ülkeleri arasında ne yazık ki ilk sıradayız.

Bu acı gerçeği anlamayanlar ve görmeyenler için üstüne basa basa bir kez daha yazıyorum.

Son 30 günde haftada en az 1 gün hiç yemek yiyemediğini söyleyen öğrencilerin oranı, OECD ülkelerinde % 8 iken Türkiye’de ne acıdır ki, % 20’ye ulaşmış durumda.

Kısacası, % 20’ye yakın öğrencimiz, okuluna aç gitmekte… !

Bir kez daha yazıyorum ; Veriler öyle acı ki, maalesef 5 öğrencimizden 1’i en az 1 gün okuluna ‘’aç’’ gitmek zorunda kalıyor.

Bu veriden başka hangi veri kötü olabilir ki…

Çağ atladığımızı ileri sürenlerin ve eski Türkiye’yi kötüleyenlerin, tek bu veriyi bile düşünmeleri gerek derim.

UTANDIK MI ?  ÜZÜLDÜK MÜ ?

Gıdaya yeterince ulaşamama, yoksulluk öğrencilerimizin/gençlerimizin/çocuklarımızın fiziksel sağlıkları, sosyal yaşamlarını ve eğitimlerini kısacası tüm ileriki yaşamlarını olumsuz etkilemektedir.

Maalesef, çocuklarımız yeterince ve kaliteli beslenememeleri, bizler için beka sorunudur. Sağlıksız bir nesil, yitirilmiş ve kaybedilmiş olan bir nesildir.

Bu gençlerimizin, ‘okula aç gitmeleri’ onların tüm yaşamlarını olumsuz etkileyeceğini, kurum ve kuruluşlarımız bilmez mi ? Demek ki bilmek işlerine gelmiyor.

Bu gençlere çağdaş bir eğitim ile birlikte dünya standartlarında kaliteli bir yaşam fırsatı verilmesi, çok önemlidir.

***

İstihdam, eğitim veya öğretimde olmayan gençlerin (15-24 yaş) en yüksek oranı, Türkiye’dedir. OECD ortalaması yüzde 10’lar civarında iken Türkiye’de bu oran % 25’lerdedir.

Türkiye, hava kirliliği seviyesinde, 41 OECD ülke arasında 39. Sıradadır.

Türkiye’de yaşam beklentisi, 78,6 yıl olup bu rakam OECD ortalaması olan, 81 ile 31. Sıradadır.

Türkiye’de ortalama hane halkı net serveti, 41 OECD ülkeleri arasında 37. sıraya yerleştirmektedir.

Gelir dağılımındaki eşitsizliği göstermek üzere, gelir dağılımında en yüksek % 20’lik gelir grubunun en düşük % 20’lik gelir grubunun kaç katı gelir elde ettiğini ölçen orana göre, OECD ortalaması 5,6 kat iken, Türkiye’de 8 katın üzerindedir.

Çok acıdır ki, Türkiye, gelir dağılımının en bozuk olduğu 4’üncü OECD üyesi ülkedir.

OECD ortalamasında hane halkı geliri yıllık 35.200 dolar iken, güzel Ülkemde bu veri maalesef yarıya isabet edip, 18.000 dolar seviyesindedir.

Bizlerin reel ücretleri, (Tüik sayesinde) son 5 yılda % 20 azalmış durumdadır. OECD ülkelerinde, ücretler enflasyonun üzerinde artarken bizim ücretlerimiz Tüik’in gerçek olmayan verileri sayesinde gittikçe düşerek, toplumsal ve ekonomik dengeleri bizler lehine bozmaktadır.

TÜRK-İŞ tarafından hesaplanan Açlık sınırı, 2025 yılının ocak ayında 22.131 TL’ye çıkarken, 22.104 TL olan asgari ücreti yılın ilk ayından itibaren aşmış oldu.

Asgari ücretin ve emekli maaşlarının, yoksulluk sınırının çok altında olması maalesef, insanları ekonomik, sosyal, toplumsal ve psikolojik açıdan çok zor duruma soktuğunun acilen sorgulanıp, bozulan gelir adaleti ve paylaşımının bu gruplar lehine düzeltilmesi gerekmektedir. 

Yazımın 2. bölümünde, önemli verileri yazmaya devam edeceğim.

OECD, “Hayat Nasıl Gidiyor ?’’ diye sormuş, bizler de mutlu olmadığımızı açıklamışız.

Keşke Tüik de, daha tarafsız ve şeffaf bir yöntemle tahlil ve analiz yapabilse, eminim sonuçlar benzer çıkacaktır.

Tüik 2023 yılı için, 18 yaş ve üzeri ‘yaşam memnuniyeti’ anketi yapmış ve bulduğu oran beni gülümsetti, hatta kahkaha bile attırdı.

‘Mutlu’ olduğunu beyan eden 18 ve üzeri yaştaki bireylerin oranı, 2022 yılında % 49,7 iken 2023 yılında % 52,7.

‘Mutsuz’ olduğunu beyan eden bireylerin oranı, 2022 yılında % 15,9 iken 2023 yılında % 13,7.

Tüik henüz, 2024 anketini yayınlanmadığı için korkarım bizler, onlara göre 2024 yılında, daha da mutlu olmuşuzdur…!

Olduk mu ????

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post OECD: “How’s Life Türkiye?” 2024 “Hayat Nasıl Gidiyor ?’’ (I) appeared first on sonhaber16.com.

Tarihi yapısı ile birçok medeniyete su kaynağı olarak yaşam veren Nilüfer çayı, Evliya Çelebi Seyahatname’sinde, “Velhasıl, Bursa sudan ibarettir” sözüne önderlik etmiş ama aradan geçen 170 yılı aşkın süreçte neler yaşamış.

Maalesef dereler, çaylar, nehirler kurumuş, akanları da fabrika atıkları sebebiyle, balıklar dahil hiçbir canlının yaşamadığı, kokusu sebebiyle de yanından bile geçilemediği ve denize döküldüğü yerlerde de müsilaj ve benzeri kirliliklere sebep olarak, ekolojik düzeni yok etmektedir.

Elbette, bu kirli sisteme karşı dik duruş sergilemek, etrafımızı sağlıklı yaşanabilir bir doğal çevreye dönüştürmek bizlerin en büyük isteği ve hakkıdır.

Yaşanacak temiz bir dünya düzeni kurmazsak, gittikçe çölleşen, doğal afetlere karşı korumasız, gıdasal ihtiyaçlarımızı karşılayamaz hale gelen bir ekositem, insanlığın sonunu hazırlar.

Elbette, bir şeyler yapmalı ve toplumun tüm dinamiklerini, bizlere tanınmış anayasal haklarını kullanır hale getirebilmenin yollarını mutlaka bulmalıyız.

Bizlere, bu konuda bilimsel açıklamalar ve sunumlar yapan değerli bilim insanlarının bu süreç ile ilgili görüş ve önerileri çok çok önemli. Onlar iyi ki varlar ve bizleri yönlendirmekteler, teşekkür ediyoruz.

***

Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi Denizcilik Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Mustafa Sarı, müsilaj tehlikesinin önüne geçmek için öncelikli olarak Nilüfer Çayı’nın temizlenmesi gerektiğini belirtir.

“Nilüfer Çayı, Uludağ’ın eteklerinden doğan çok sayıda küçük akarsuyun bir araya gelmesiyle oluşmuş yan kollarla birlikte ise 200 kilometre uzunluğa sahip, Susurluk Havzası’nın alt havzası niteliğinde bir akarsudur. Uludağ’ın eteklerinde içme suyu olarak kullanılan Nilüfer Çayı’nın Çapraz Çay’a karıştığı yerde esasında suyla ilgisi olmayan bir atık karışımı haline geldiği görülmektedir.’’ (www.olay.com.tr › marmaradaki-buyuk-tehlikenin-sebebi-bursadan-cikti-1404879)

‘’Marmara Denizi çevresinde yaşayan 25 milyon kişinin yarısının atıklarının arıtılmadan denize akıtıldığını söyledi. Bursa’daki Nilüfer Çayı ile ilgili de konuşan Sarı, Nilüfer Çayı çok korkunç örnek teşkil ediyor. Bu çayın ve Marmara Denizi’nin kurtarılması için için eylem planına ihtiyaç var. Acilen yapmamız gereken debiye bağlı akarsuyun yatağında deşarj limitlerinin tekrar belirlenmesi lazım”  

Her 2 kişiden birinin atığı Marmara Denizi’ne akıyor. Türkiye’nin yarısından fazlasına hizmet sunan sanayinin atığının yüzde 70’i Marmara Denizi’ne boca ediliyor. Nilüfer Çayı doğduğu yerde tertemiz iken Marmara Denizi’ne ulaşana kadar atıklardan simsiyah oluyor. Marmara Denizi’ne aktığı noktadaki ölçümlere bakıldığında oksijen sıfır seviyelerinde. Çay bir atık kanalı haline gelmiş. 3 birim suyun 1 birimi su 2 birimi atıktan ibaret.” (www.olay.com.tr › bursadaki-nilufer-cayi-ile-ilgili-uzman-isimden-aciklama)

Prof. Dr. Mustafa Sarı Hocamızın analizleri çok önemli, teşekkürler.

***

Mudanya Kent Konseyi Yürütme Kurulu Üyesi ve gazeteci Dostum, Efraim Pala’nın bu süreç ile ilgili görüşleri;

‘’Marmara Denizi’ne akan başta Nilüfer deresi başta olmak üzere diğer akarsuların kesin ıslah edilmesi şarttır. Bunun için akarsuları kirleten tesis ve fabrikalara uygulanacak yaptırım caydırıcı olmalıdır.

Bu nedenle işletmelerin mantığı ‘’1 milyon 337 bin 447 TL idari cezayı öderim, kirletmeye devam ederim’’ şeklinde olmamalıdır.’’ (https://mudanyagazetesi.com/yazar/efraim-pala/marmara-denizindeki-musilaja-mudanyanin-etkisi-2/)

***

Yıllardır, sebebini bildiğimiz halde bir türlü temizlemeyi başaramadığımız, Marmara Denizi’nde ortaya çıkan müsilajın, temel kaynaklarından en önemlisi Nilüfer Çayı’dır.

Halbuki bu deremiz, yüzülebilir ve balıkçılık yapmaya uygun bir halde iken, son 35 – 40 yılda aşırı göç politikası ve sonuçta plansız ve programsız sanayileşme, rant, denetimsizlik, hesap verilemezlik, adam kayırmaca, torpil vb. adına ne derseniz deyin tüm anayasal yaptırımlar olduğu halde, halk sağlığını tehdit eden bir felakete dönüşmüştür.

Maalesef Nilüfer Çayı, kokusundan yanında oturulamayacak kadar pis bir hale getirilmiştir. NOKTA…!

Nilüfer Çayı’na yapılan deşarjların, bilimsel anlamda dünya ölçeğinde sıkı denetimi, yöre halkının doğa ve çevre bilinci konusunda ‘Kent Konseyleri’ birlikteliği ve örgütlenmesi, yerel ve merkezi idareler, üniversiteler, stk’lar, dernek ve vakıflar, baro ve diğer kuruluşlar ile işbirlikleri çerçevesinde bir ”Çevre Koruma/Kollama Planı” oluşturulması çok önemlidir.

“Velhasıl, Bursa sudan ibarettir’’ sözü geçmişte kalmış olup, ‘’Yeşil Bursa’’, maalesef gittikçe grileşen, akarsuları/nehirlerinin rengi de kirlilikten siyaha dönüşmüş durumdadır.

Çok yazık…!

Yazımı, Ugo Betti’nin şu özel ve anlamlı sözü ile bitirmek isterim; ‘’Doğada bağışlama yoktur.’’

Bağışlamanın olduğu yerde, başıbozukluk, düzensizlik ve kaos hüküm sürer.

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

(Not : fotoğraflar Efraim Pala) 

The post NİLÜFER Çayının, Hazin Sonu… (II) appeared first on sonhaber16.com.

Evet, ‘’Marmara Denizi’nde, oluşan müsilaj tehlikesinin önüne geçmek için en önemli önlem, Nilüfer Çayı’nın acilen temizlenmesidir. ‘’

Dereleri, ovaları, dağları, gölleri vb. nedense mavi ve yeşil olan her şeyi kirletme veya ranta kurban etmeye çok eğilimliyiz, nedense.

Biz doğa severler, doğanın yeşiline, dinginliğine ve güzelliğine hayran iken, bazıları arkalarındaki siyasi gücü de kullanarak doğaya ‘rant’ gözlüğüyle bakmaktadırlar. Ne yazık ki bu süreç, rantçıları kazandırmaya da çok elverişli.

Toplumsal birliktelik ve hak arama çabaları da maalesef istenildiği seviyeye gelemedi.

Yaşadığımız çevre ve coğrafyaya sahip çıkamadığımız için, önümüze dikte edip getirilen birçok çağdışı karar ve uygulamalara uygun yaşamak zorunda bırakılıyoruz.

***

Bursa ovası ve çevresinin derelerini ve Çayırköy Ovası’ndan, Ayvalı Dere’yi alan Nilüfer çayı, daha sonra Susurluk Çayı ile birleşerek Karacabey Boğazı’ndan, Marmara Denizi’ne dökülür.

Bölgemizdeki fabrika kimyasal atıklar, evsel ve hayvan/bitkisel üretim tesisleri, son zamanlarda artan OSB’ler, ne yazık ki kirliliğin ana sebepleridir.

Denetimsiz ve başı bozukluk sebeplerle, doğal çevre ekosistemi bozularak, Marmara Denizinde oluşan müsilaj, tüm canlıların yaşamını sonlandırdığı gibi, geçimini balıkçılık ile sağlayan insanlarımıza da zarar vermektedir.

***

Nilüfer çayının kirliliği maalesef tüm Marmara Denizini kirletmeye devam etmektedir.

Oluşan kirli süreçten acilen çıkabilmenin yolu, tüm toplumsal dinamiklerin, derneklerin, stk’ların, doğa ve çevre örgütlerinin, kurum ve kuruluşların, öncelikle de o yöre halkının öncülüğünde ki kitlesel eylemleridir.

Bu süreç hiç de zor değil, yeter ki örgütlenme ve hak arama süreçlerini yasal zeminde arayabilelim.

Bursa Büyükşehir  – Osmangazi – Nilüfer – Mudanya –  Karacabey Kent Konseyleri, DOĞADER, çevre köy muhtarlar/halkın katılımı ile ilgili ‘’Nilüfer Çayı Temiz Aksın !’’ konulu eylemi, 26 Ocak tarihinde Karacabey/İnkaya Mahallesi/köyünde, gerçekleştirdik.

Yine, aynı birliktelik eşliğinde, 02. Şubat tarihinde (Dünya Sulak Alanlar Günü) ‘’İznik Gölünü Savunacağız !’’ adlı etkinlikte, sanayi kuruluşları tarafından gittikçe suyu çekilen İznik gölünü kurtarma eylemi de gerçekleştirildi.

Bu süreçte kısaca neler yapıldığını ve kamuoyunu sürekli bilgilendirerek, çözüm sürecine katkıda bulunan değerli çevreci ve bilim insanlarının görüşlerini aktarıyorum;

DOĞADER Başkanı Murat Demir ;  

‘’Nilüfer ve Nilüfer’le birleşen diğer derelerimiz Bursa’ya girdiği andan itibaren bu yolculuklarını tamamlayana kadar onlarca, yüzlerce sanayi kuruluşu tarafından kirletilmektedir.

Bu işletmelerin büyük bir bölümünde arıtma tesisi yoktur, olanların da arıtmalarını düzenli çalıştırmadıkları ortadadır. Hâl böyle olunca da doğanın bizlere armağan ettiği Nilüfer ve onu besleyen bütün su kaynakları, bir daha geri dönüşü olmayacak bir şekilde kirletilmektedirler.’’    (hekimcebakis.org › makale › nilufer-cayinin-bursa-oykusu)

DOĞADER Başkanı ve Yönetim Kurulu Üyelerinin, bu süreçte örgütleyici ve eylemci duruşu ile ilimizdeki tüm doğa ve çevre kirliliğine karşın aktif katılımı için, teşekkürler.

***

DOĞADER Yönetim Kurulu üyesi Sedat Güler’in, tarafıma yaptığı açıklama ;

‘’Uludağ’ın kalbinden tertemiz doğup, Bursa sanayisi tarafından kimyasal atık haline getirilen Nilüfer çayının hikayesidir bu.

Doğa yürüyüşçülerinin iyi bildiği; Soğukpınar köyünün üstündeki vadiden doğan Aras şelalesi, Nilüfer çayının ana kaynağıdır. Aras şelalesi dere yatağında içilen su, Bursa içme suyundan çok daha kalitelidir.

İrili ufaklı derelerle birleşip, Bursa içinden geçen yolculuğu, 200 km’lik bir yolculukla Marmara denizine dökülür.

Bursa şehir merkezi ve köylerinin içinden geçerken, Bursa’nın merkezindeki, doğusundaki, batısındaki sanayi tesislerinin diğer derelere arıtmadan boşalttığı kimyasal atık, Nilüfer çayıyla birleşir ve artık denize kavuşmasına fazla kalmadan tamamen (Alman dere, Samanlı, Panayır, Ayvalı dere) kimyasal atık olur. Yaz sonu kuraklığında, Uludağ’dan gelen su azalmasına rağmen, sanayi tesislerinin yer altından çekip kullandıkları temiz suyu da kirletir, derelere deşarj eder ve kent merkezinden geçen Nilüfer çayının su debisi azalmaz.

En korkutucusu Nilüfer çayıyla sulanan tarlalar ve bahçelerdeki sebzeler, meyveler; ülkemizin her evin sofrasına gelir.

40 yıldan bugüne artan kirlilikle kronik kanser haline gelmiş Nilüfer çayı, artık halk sağlığını da etkiler.

Ne yazık ki sorumluluğu olan Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü, şimdiye kadar radikal önlemler alıp, kirleten tesislere ceza veya kapatma yaptırımı uygulaması gerekirken, sadece olan bitene seyirci kalmaktadır.

Bursa ve ilçelerindeki tarım alanlarında bu suyla sulanan sebzeler ve meyveler, çocuklarımızın da geleceğini yok ediyor. Kırk yıl önce Nilüfer çayından tutulan balıklar pazarlarımızda satılırken, artık içinde hiçbir canlı yaşamıyor.

Arık ülkesini, toprağını, çocuklarını seven ve düşünen herkesin bu kangren olmuş Nilüfer çayı kirliliğine haykırması ve sorumlu kurumlara buna son verilmesi için baskı uygulaması gerekiyor.’’

Sevgili Sedat Güler Kardeşim, ne de güzel anlatmış bu uzun süreci.

Elbette Nilüfer çayımız, birdenbire kirletilme di. Uzun bir süreç olup, gerekli önlemlerin alınmaması sonucu karşımıza, denizlerin müsilaj ile kaplanması haline kadar geldi.

Bu uzun süreçte, Valilik, Belediye, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı, yöre halkı, stk’lar, baro, vakıf ve dernekler, doğa severler vb. karşılıklı olarak birlikte olmak zorundadır, başka bir yöntem de yoktur.

Kanun ve yönetmeliklerin açığından faydalanarak, rant amaçlı kazanımlar doğaya ve süreçte sağlığımıza zarar vermektedir.

‘’Yaşamak! Bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine bu hasret bizim!’’  (Nazım Hikmet)

Başka bir söze gerek var mı ?

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post NİLÜFER Çayının, Hazin Sonu…  (I) appeared first on sonhaber16.com.

Bu güzellikler, belki de küçüklüğümüzden, günümüze birçok değeri de yansıttığı içindir ki, Erdek özel ve güzeldir.

Bu güzellikleri yaşamak için Erdek’te olmak, insana ayrı bir huzur ve güven verir.

Tarihi geçmişi ve günümüzde ne yazık ki kirletilerek yansıyan kalıntılar da olsa, halen Erdek’e olan bağlılığımız sürmektedir.

***

Erdek/Ocaklar Köyü’nde, anne tarafından akraba olduğumuz ve yıllardır yakından tanıdığım ilginç ve kendine özgü yaşam felsefesi ve mantığı ile yaşayan (Mırık) Süleyman Öksüz…

Akrabalık sebebiyle, 1970’li yıllarda mesleği ’küfe’ imalatı olan rahmetli (Mırık) İsmail Öksüz, yani Süleyman Abinin babası.

Mırık kelimesini araştırdığımda karşıma birçok anlam veren ifadeler buldum. Bu ifadeler; mücadeleci, çamur, balçık, küskün, öfkeli, yüzü asık, sevinç, mutluluk, zayıf, cılız, hastalıklı, samanlık vb.

Tabi ki, o günün şartlarında bu unvan yukarıdaki hangi kelimeye karşılık verildi, bilmek zor.

Mırık Süleyman kimdir ?

Her zaman gibi, onunla içtiğimiz çaylar eşliğinde, uzun uzun sohbetlerimizde aklıma takılan soruları sormakta ve ondan da çok sıcak ve samimi aldığım cevaplar beni her daim şaşkına çevirmektedir.

Mırık Süleyman, 71 yaşında olup, 1980 yılından itibaren tam 45 yılını kendi kayığında, yaşamını geçiren özel bir insan.

Evet, bizlere şaka gibi gelecek ama tüm yaşamını ‘yaz/kış’ bir kayıkta geçirmek bizler için ne ifade eder…!

Elbette, bizlere saçma sapan, hatta imkansız, sürdürülemez gibi gelse de o, yaşamının 45 yılını kayıkta geçirmiştir.

Mesleği, eskiden inşaatlarda soğuk demir bağlama işçiliği, çobanlık, balıkçılık olup, kısacası yaşamımda tüm zor meslekleri yapmanın verdiği izler ellerinde ve yüzünde kendini göstermektedir.

Yaşamı hep gurbetlerde ve ev ortamından uzak ara geçtiği için, hayatını ev yerine çok mutlu olduğunu hissettiğim kayığında geçirmesi, bizler adına çok şaşırtıcı olması iken, ondaki mutluluk bizleri şaşkınlığa götürmektedir.

Ama, önemli olan bir şeyi yaparken ve yaşarken mutlu olmak değil mi ?

Kısacası onun mutluluğu değil mi ?

***

Ocaklar Köyü’ne ne zaman gitsem kayığı, çay bahçesine yakın denizde ya da karada. Renginden ve üzerinde yazılı ‘Öksüz 10’ yazısından o kayığın ‘Mırık Süleyman’ Abiye ait olduğunu anlarız.

Öksüz 10’un anlamını sorduğumda, ölenlerle birlikte toplam kardeş sayısının 10 olduğunu belirtti.

Ocak 2025 ayının ilk haftası içinde, Ocaklar Köyü/mahalle’de, her zamanki gibi sevgili Süleyman Sürgit Abimizin ‘Keyif Aile Çay bahçesinde’ otururken, Mırık Süleyman Abimiz geldi ve çok uzun bir sohbete başladık.

Sohbet esnasında, sandalıyla balıktan dönen bir arkadaşını görüp, bizden izin isteyip oraya doğru yöneldi. Beş dakika sonrada yarım kg. civarında istavrit balığını alıp, etrafımızda 9-10 kediye nispet, elindeki balık torbasını ağacın en yüksek yerine asması bizleri çok güldürdü.

Aklıma hemen ‘balık kavağa çıkınca‘ atasözü geliverdi, hep birlikte gülüştük.

Evet, ‘Mırık Süleyman’, en sonunda balığı ağaca çıkarmıştı…!

Hava öyle mi öyle güzel martılar ve karabataklar, bizlere gösteriş yapar misali tüm hünerlerini göstermekteler. Belki de bizlerden gelecek yemlerin telaşını hissettiriyor da olabilirler.

‘Mırık Süleyman’ abimiz ile yıllara dönük siyaset, tarih, edebiyat dolu sohbetimiz, akşam üstünün gelmesiyle, kayığının arka tarafında zeytinyağında, ‘istavrit tava’ yapabilme telaşıyla sona erdi.

Ona, sağlıklı uzun yıllar diliyoruz…

***

Güzel Erdek’imizin önemli bir turizm alanı olan ‘Kyzikos Harabeleri’, Kapıdağ eteklerinde Bandırma- Erdek karayolunun üzerinde kurulmuştur. Yöre tarihi, Neolitik (M.Ö. 6. bin) ve Kalkolitik (M.Ö. 5. bin) döneme kadar inmektedir.

Yapılan kazı çalışmaları sonucunda Romalılar’dan, Persli’lere kadar pek çok medeniyet bu bölgede yaşamıştır.

Erdek Açık Hava Müzesi, güzel Ülkemde kurulan ilk açık hava müzelerinden birisidir. Kyzikos Harabeleri olmak üzere bölgedeki antik alanlardan çıkarılan birçok eser buradadır ama maalesef, önünden geçildiği halde pek de ilgi çekmemektedir.

***

Erdek Hükümet konağı ile hastane arasında kalan ve önünden binlerce kişinin geçtiği halde maalesef fark edilmeyen iki muhteşem anıt eser, bizleri de şaşırttı.

Bir tarafta, Başkomutan Gazi Mustafa Kemal Atatürk (KURAN 1948), diğer tarafta İsmet Paşa (İnönü) (YAŞATAN 1948)…

Bu iki özel anıt, 1948 yılında Erdek’imize armağan edilmiş olup, emeği geçenlere teşekkürler.

‘KURAN’ ve ‘YAŞATAN’, iki güzel kavram ne de güzel, bu eserlere can ve hayat vermiş.

Tahminim, bu ifadeleri yansıtan heykeller, başka hiçbir yörede yoktur.

Ama ne yazık ki, önünden geçildiği halde fark edilmeyen, ‘silik’ olması sebebiyle gözlemlenemeyen bu iki özel heykelin, okunur hale gelmesi için tüm Erdek’ lilerin çaba göstermesini bekliyoruz.

Şahsım adına, gerekli yere başvuru yaptığım halde, bir sonuç alamadım.

***

“Erdek!, Erdek!” diyordu ağaçlar, kuşlar bile

Eşsiz güzellik önünde tabiat geldi dile

Oturup da sahilden seyrederken denizi

Dalmışken rüyalara, dalmışken hülyalara

Batan güneşin rengi kızartırken benizi

Bir el beni götürdü bilinmez dünyalara’’

Prof. Dr. K. Hüsnü Can Başer’in dizeleri ne de güzel anlatıyor Erdek’i…

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post ERDEK’ten, İki Güzel Anı… appeared first on sonhaber16.com.

İç ve dış tüm tehlikeler peşimizde olup, bizlere vereceği zarar/ziyan göz önünde iken, toplumca tüm olanları kabullenmişlik edasıyla davranmak, nedendir…

Hatta yerli ve millilik edası ile ‘’tüm dünya bizleri kıskanıyor’’ maskesi ile avunup duranlar ne yazık ki ileriki günlerde yüzlerindeki maske gidince, sanki tüm vücutlarındaki perdenin de açılmış olacağının farkında bile değiller.

***

Aylar süren bütçe maratonunda oynanan oyunları görünce, gerçekten tiyatro sahnelerinde oluşan figür ve figüranlar aklıma geldi.

Nedense, meclisten geçen her bütçe verilerini incelediğimde, tutması imkansız veriler beni hep güldürür ve de düşündürür.

Küçük bir aile şirketinde bile sene sonunda tutmayan hesaplar için aile bireylerinden hesap sorulur da, kamusal alanda hesap verilememezlik neden yıllardır süregelir.

Neden… şeffaflık, sürdürülebilirlik, öngörülebilirlik, hesap verilebilirlik vb. kavramların bizlerin ve yüce devletimizin hiçbir kurum/kuruluşunda yer almaz, ilginç değil mi ?

Birçok örneği vardır ki, adam yıllardır aynı stk’nın başında yani aynı koltukta ikinci kez emekliliğini aşan durumlarda bile oturduğu yerden, belli ayarda ve istikamette laf ebeliği yapmaya kalkar da, altındaki insanların yokluğu ve perişanlığı onların umurunda bile olmaz.

Onlar için önemli olan siyasi iktidara sırtını dayamak suretiyle, ülke gerçeklerini görmezlikten gelerek koltuklarına sıkı sıkı sarılmak.

Bu sene de her sene olduğu gibi bütçe verilerini gülerek ve de utanarak izledim ama içime sindiremedim.

Lütfen ya, bir kez de şu bütçe verileri tutsa.

İnanın, milli piyangodan büyük ödülü tutturmak, bütçeyi tutturmaktan daha gerçekçi desem, sizleri güldürmüş olmam.

Şu da bir gerçek, özellikle de yıl başlarında ki ‘milli piyango’ alma keyfimizi bile elimizden aldıktan sonra, yıllardır hiçbir şans oyununu oynamamanın gururunu duymaktayım.

Ne bütçeymiş, aylar süren toplantı ve tartışmalardan sonra tutmayacağını bile bile övgü ile savunmak, sene sonunda da hiçbir şey olmamış gibi yeni yılın bütçesi üzerine yeni çalışmalar yapmak.

Yılın 4. çeyreğine girerken artık elimizde ki bütçeden hiçbir esinti kalmayıp, devleti ‘ek ödenek’ geleneği ile yıllardır yönetebilmek.

İnanın aile şirketi dahil hiçbir şirkette, bütçeyi iyi hesap edememiş/öngörememiş kişilerden acil hesap sorulur, yerine göre de vedalaşılır.

Kamuda, bu tür olaylar olağanlaştığı ve yıllarca hesap sorulamamazlık yaygınlaştığı için, bizlerde sorun teşkil etmez…

2025 yılının verilerini ele alıp incelediğimde, zaten hep hayretler içinde kalırdım da bu sefer de ne yazık ki hiç yanılmamışım.

Bendeniz, bütçe verilerinin hiçbir zaman tutmayacağını beyan ederken felsefem “görünen köy kılavuz istemez” iken onlar, yüzyılın bütçesi masalını “kervan yolda düzülür” edasıyla halletme çabası içine girerler ve de yanılırlar.

Lütfen, bir kez de ben yanılsam…

***

2025 Yılı bütçe verileri üzerine yorum yapmadan önce, güzel Ülkem insanlarının istatistik yönden fikirlerine bakmak, bu bütçe verilerini yorumlamak ta bizlere artı değer katacaktır.

‘’ Veri Enstitüsü’nün “Türkiye’nin Değişen Yüzü” araştırması bulgularına göre “Türkiye’de genel hayat şartları 5 yıl sonra daha iyi olacak” fikrine onay verenler 18-24 yaş grubunda yalnızca % 24, 25-29 yaş grubunda % 25, 30-39 yaş grubunda % 26 oranında. Üçte bir oranındaki insanın ülkenin geleceğine dair bir beklentisi ve kanaati yok.

‘’Bu ülkede çocuk yetiştirilmez” fikrinde olanlar 18-24 yaş grubunda % 47, 25-29 yaş grubunda % 39, 30-39 yaş grubunda % 39, 40-49 yaş grubunda % 32. TÜİK’in verilerine göre 2001’de 2.38 olan doğurganlık hızı, yani bir kadının yaşamı boyunca dünyaya getirdiği ortalama çocuk sayısı, 2023’te 1.51’e düştü.

Veri Enstitüsü bulgularına göre metropollerdeki 29 yaş altı her 5 gençten 4’ü bekar.

“Gelecekte Türkiye dışında yaşamayı isterim” fikrine onay verenler 18-24 yaş grubunda % 56, 25-29 yaş grubunda % 49, 30-39 yaş grubunda % 43, 40-49 yaş grubunda % 35 oranında.’’  (Bekir Ağırdır – Oksijen 3-9 Ocak 2025)

Bu veriler ne yazık ki, gençlerimizin gelecekten umutsuz olmaları, yurt dışında yaşama hayalleri gittikçe artarak, güzel Ülkemde evlenmek ve çocuk sahibi olmaktan kaçınmaları sonucunu yaratmaktadır.

Yüksek teknoloji ve sanayileşme yerine inşaat, ticaret ve hizmet (modern anlamda hizmet değil) ile büyüyebilmenin hayali ile yaşamanın sonuçları ne yazık ki, yukarıda bilimsel açıklamalarla doğrulanmıştır.

Dünyanın en yüksek faizini, tüm toplumun sırtına yükleyerek asgari ücretli/emekli/esnaf/çiftçimizi insanca yaşanabilir seviyelerden, açlık sınırlarına getirmek.

Özellikle gençlerimizin, geleceklerinden umutlu olmamaları ve yaşamlarını başka ülkelerde devam ettirme düşünceleri, çaresizliklerinin sonucu olmamalıdır. Yazık…    

Bu vatan bizim. NOKTA…   

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post 2024’ ün ŞERRİ, 2025’ in PARADİGMASI… (I) appeared first on sonhaber16.com.

Bursa Büyükşehir Belediyesi, Bursa Kent Konseyi ve Bursa Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği (BUFSAD) işbirliğiyle düzenlenen ‘’Bursa Uluslararası Fotoğraf Festivali’’, ‘’Şehrin İtirazı’’ temasıyla 20 Aralık 2024 tarihinde 14’üncü kez izlenime sunuldu.

Bir uluslararası fotoğraf festivali… Şehrin İtirazı teması… Uçurtmayı Vurmasınlar roman/film süreci…

Uçurtmayı Vurmasınlar filmini henüz izlemediyseniz, en kısa zamanda mutlaka izlemeli ve Feride Çiçekoğlu’nu saygı ve sevgi ile anmalıyız derim.

***

Şehrin İtirazı kitabında, ‘’Gezi Parkı’’ direnişinden önce, ranta kurban bırakılmış kimliksiz, değersiz ve sahipsizliği dile getirip, şehrine sahipliliğin öneminden bahsedilmesi özel bir anlam ve değer taşımaktadır.

Kitap tanıtım yazısında belirtildiği üzere; ‘’İstanbul’un itirazı var: Kamu alanlarının özel çıkara teslim edilmesine, ağacın, suyun ve toprağın yağmalanmasına, birçok dünya şehrinde yapılmış hataların tekrarlandığı sıradan bir kopya haline gelip kişiliğini kaybetmeye, yaşam biçimlerinin gayri insani bir hal almasına ve yaşamın ataerkil değerlerle boğulmasına itirazı var.

‘’Gezi Direnişini bugün “kırmızılı” kadın, “dans eden”, “sapan atan” kadın imgeleriyle hatırladığımızı ve hem sayıca hem varoluş tarzlarıyla kadınların yoğun katılımını düşündüğümüzde, bu itirazın asıl olarak erkekler şehrine bir karşı çıkış olduğunu anlıyoruz.’’

***

Bursa Büyükşehir Belediyesi yetkilileri, Bursa Kent Konseyi Başkanı Prof. Dr. Ertuğrul Aksoy ve BUFSAD Başkanı Tarık Akkurt ve değerli çalışma arkadaşları, Küratör Laleper Aytek, bu festivalin oluşumunda büyük emek harcayarak karşımıza özel bir sunum hazırlamışlar, emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler.

Güzel Ülkemin en büyük fotoğraf festivallerinden birisi olan bu etkinlik, 20 Aralık 2024 – 20 Ocak 2025 tarihleri arasında 10 farklı mekânda 33 solo, ayrıca 100 fotoğrafçı ve 300 eser ile sanatseverlerin izlenimine sunulmaktadır.

Laleper Aytek‘in, festival tanıtım broşüründeki şu tanımlaması çok hoşuma gitti.

‘’Ben fotoğrafta (şiirde, edebiyatta ve sinemada da) izleyici olarak bana da alan açtığı için zamansız olanın peşindeyim. Tüm belirsizlikleri, metaforları, soruları ve sorgulamalarıyla orda olmayı, ara(f)ta kalmayı daha fotoğrafa ve sanata dair buluyorum.

Belirli bir sistematiği olmadığı için şaşırtıcı ve akıl karıştırıcı, hayal gücünü devreye sokuyor, sürprizler barındırıyor; sırasız, karışık duygular sormadan birinden diğerine atlayarak her şeyi daha da belirsizleştirebiliyor.’’

***

Yine, yıllar öncesinden tanımak fırsatını bulduğum ve bu festivalde en büyük pay sahibi sevgili Tarık Akkurt başkanlığında BUFSAD, bu süreç ile ilgili şu açıklamayı yaptı ;  ‘’BUFSAD olarak en önemli misyonlarımızdan biri fotoğraf sanatının yaygınlaşması ve gelişmesine katkı koymaktır. Yapılan her organizasyon, seminer, gösteri ve söyleşiler bu amaca yönelik çalışmalardır.

BUFSAD, 14 yıl önce FotoFest fikrinin doğduğu yer olduğu için, derneğin her üyesi için çok değerlidir. Çünkü kuruluş misyonuna en güçlü katkı, bu festivalden gelmektedir.

FotoFest, pandemi süreci dahil 14 yıldır aralıksız sürdürülmektedir. Uluslararası düzeyde dernek, kurum ve bireysel tüm fotoğrafçılara açık, ülkemize ait aralıksız devam eden tek fotoğraf festivalidir.  Yerli yabancı birçok usta isim katılım göstererek sanatını paylaşmış ve katkı koymuştur.

Gelen konuk ülkeler ile fotoğraf sanatının gelişmesi için fırsatlar yaratılmış, aynı zamanda ülke tanıtımına da katkı sağlanmıştır.

Dolayısıyla, FotoFest’in örnek bir festival olarak sürdürülmesi bir BUFSAD’lı olarak hepimizin en önemli hedeflerinden biridir. Bu organizasyonun başarılı bir şekilde devam etmesi için her zaman çok çalışacağız.’’

***

Bu özel festivalde, eski çalışma arkadaşım güzel insan Serap Yılmaz’ın da özel eserlerini görmekten dolayı çok mutlu oldum ve gurur duydum…

Ayrıca, Bursa Uludağ Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, İktisat bölümünden sınıf arkadaşım Şafak Tuzcu Hacaloğlu’nun bu sergide ‘’Dünya Yerinden Oynasın Artık’’ temalı 47 eserinden oluşan solo sergisi, bizleri insan ve sokak hayvan hakları mücadelesi/dayanışması günlerine götürdü.

Onun sevgi dolu penceresinden;

‘’ Dünya Yerinden Oynasın Artık

Daha adil,

Daha eşitlikçi,

Daha yaşanabilir bir dünya için mücadele verenlerin sesini ve gücünü gösterir kılmak.

Yaşadığımız toplumsal düzen içinde,

Kadınların ve çocukların, kayıplarının peşinde, hak ve hayatlarını savunma,

doğanın sesini duyurma,

sessizlerin sesi (sokak hayvanlarının) olma,

mücadelelerini anlatan fotoğraflar,

bireysel bir cesaret, toplumsal bilinç ve kolektif bir uyanışı anlatır.

Direnenlerin çığlıklarını, gözyaşlarını, gülümsemelerini, yumruklarını bir araya getirirken, umudun ışığı, öfkenin gücü, dayanışmanın dokusu ve direnişe duyulan inancı görüyoruz.

Her bir fotoğraf geleceğe bir davet, bir umut, bir mücadele çağrısı…

İzleyenin, tanıklık ettiği bu cesaretle yüzleşmeye, bu direnişe ortak olmaya, dünyayı değiştirme çabalarına katkıda bulunmaya davettir.’’

Yorum yapmama gerek yok ki…

***

Elbette, İstanbul’un itirazı yanında tüm bu rantsal çirkinlikleri taşıyan tüm illerimizdeki bireylerin de itirazı olmalı.

Hele hele, Uludağ’ın bir bölümünün ‘’milli park’’ vasfının kaldırılarak, ‘’(T) Alan Başkanlığına’’ devredilmesi süreci, bölgenin doğasını ranta kurban edilmesi anlamındadır.

Elbette, Bursa’nın tüm stk’ları, kurum ve kuruluşları ile öncelikle bu şehri sahiplenmiş bireylerinin önceliğinde yeşil Bursa’dan arda kalan, gri Bursa’ya bile sahip çıkılması çok önemli olmalı.

Değerli sanatçı arkadaşım, Şafak Tuzcu Hacaloğlu’nun belirttiği üzere, ‘’Her bir fotoğraf geleceğe bir davet, bir umut, bir mücadele çağrısı…’’

Keşke… fotoğraflara yansıyan bu gerçekleri bizleri yönetenlerin de görmesi ve ‘’Şehirlerin İtirazına’’ kulak vermeleridir…

Lütfen, tüm dinamiklerimiz ve güçlerimizle ‘’Şehirlerimizin İtirazının’’ yanında olmalıyız.

Sağlık, sevgi ve hoşgörü ile kalınız…

The post FotoFest / ŞEHRİN İTİRAZI appeared first on sonhaber16.com.