”Hadi canım sen de; güzel bir şey mi var ki söyleyeceksin.”

diyenleriniz demeyenlerinizden çok olacaktır da, ben inat ettim bir kere; söyleyeceğim işte…

Şey dediysem lafın gelişi elbette; sözünü ettiğim bir sağlık kurumu.

Güzel dediğim de, bu sağlık kurumunun hem mimarisi hem de içerisindeki görevlilerin naiflikleri ve zarafetleri ve tabi ki işlerine olan hakimiyetleri.

Muradiye Mahallesi, Prof. Dr. Halil İnalcık Sok No:12’de mukim ve 15 Ekim 2012’de hizmet vermeye başlayan Muradiye Aile Sağlığı Merkezi’nden söz ediyorum…

Gerçi sağlık merkezinin geçmişi  çok daha önceki yıllarda hizmet verdiği yeni yerine de çok yakın başka yerdeymiş de, bendenizin bu birimden henüz haberi oldu.

Geç meç son tahlilde oldu ya…

Yıllarca sayılarını asla bilemediğim makalelere imzamı attıktan sonra bayağı bir evrildim; artık kendimi bir avcı gibi hissediyorum.

Yok öyle teammüden cinayetle eş tuttuğum sözüm ona spor sayılan, canlı katli değil benim ki; son derece masumca.

Yaşam alanımın her bir metrekaresinde gittikçe soyu tükenen güzellik ve güzellikleri avlamaya çalışıyorum.

Bulunca da oturup onları klavyemde pişiriyorum, lezzet testini de okura bırakıyorum.

Kimler fark ediyor, kimler es geçiyor, kimler okuyor ya da okumuyor  hiç bilmesem de ben büyük keyif alıyorum yaptığımdan.

Bazen kendime ”Acaba normali mi alkışlıyorum?” diye sormuyor da değilim ama şimdi kendi soruma ne yanıt verdiğimi uzun uzun yazmayayım.

Yaşadığım ve içimde bir yerlerde hala benim ile birlikte yaşayan nedenlerden dolayı hastanelere karşı mesafeliyimdir; hatta sağlık ocaklarını da hastane kategorisine sokacak kadar da ketum.

Eğer teveccüh gösterir de, yukarı da paragrafı bir de geçmiş zaman kipi ile okursanız bu yazıyı neden yazdığımı çok daha rahat anlayacaksınız.

Evet mesafeliydim, ketumdum.

Muradiye Aile Sağlığı Merkezi’ni ve sağlık emekçilerini tanıyınca hissiyatım tamamen değişti ki, bu konu da tanıdığım pek çok insanın birim hakkında kurdukları olumlu cümlelerin de tetiklemesi vardı.

Bu Sağlık Ocağın da (insan yaş alınca eski terimleri kolay kolay silemiyor zihninden benim için hala sağlık ocağı orası) her şeyden önce insana artık gittikçe yabancılaştığı insanca yaklaşım var.

Tanığım tüm personel kendilerine başvuranların rahatsızlıklarından kaynaklanan haleti ruhiyelerinin fakındalar.

Yani insanlar onlar için mesai gereği katlandıkları  değil, sağlıklarına olumlu  katkılarda bulunmaları gereken vatandaşlar.

Bunu kapıdan girdiğiniz an hissediyorsunuz ki, insanın önemsenmesi ve kıymet görmesinin verdiği moral motivasyon bile tedavinin bir parçası bence.

Bana bunca yıl sonra hanıma ”Sağlık Ocağı’na ne zaman gidiyoruz?” sorusunu sorduran,

Hekimler; Oğuz Kaşıkaralar’a, Mehmet Davut Okumuş’a, Hasan Bostankolu’a, Vildan Akar’a, Hemşireler; Büşra Ece Kösem ve Merve Kabak’a, Ebeler; Sevgi İşçi, Selma Nalbant, Gülçin Eldem Alıcı, Acil Tıp Teknisyeni aynı zamanda da kurumun yüzü Yaren Kurtul ile Yardımcı Hizmet Emekçisi; Belma Çetin’e

Ne kadar teşekkür etsem azdır.

Ne diyeyim; İyi ki varlar, var olsunlar…

(Dedim ama güzel bir şey söyleyeceğim diye; Ha; bir de hep onlar mı bize reçete yazacaklar? Ben de onları yazdım işte…)

The post Size güzel bir şey söyleyeyim mi? appeared first on sonhaber16.com.

Dolayısı ile de şiraze de kaya kaya kaydırak oldu.

Çarşı, pazar, market, otel, motel, özel hastane vs ne varsa istisnasız hepsinde yeni ekonomik terim KFT geçerli.

Yani Kafana Göre Takıl Ekonomisi…

Gerçi bu terim  literatüre tam olarak geçmese de herkesin bildiği sırlar kategorisinde eskiden beri vardı da, şimdilerde fenomenliğin zirvesinde.

Mal ve hizmetlerde ortalama fiyat bile yok.

Örneğin Bursa kebabının porsiyonu  bir yerde  yüz lira ise başka bir yerde yüz elli, daha başka bir yerde iki yüz, bambaşka bir yerde üç yüz küsur liraya satılabiliyor.

Çakma deri pantolon kemeri de ona keza;

Aynı ürünün fiyatı otuz lira ile iki yüz elli lira arasında sörf yapıyor. Eminim çakma pantolon kemerinin de kendine ait piyasası ve bir bambaşka yeri vardır ve orada da üç yüz liradan fazladır.

Örnek çok da, yazacak yer yok; zaten yazmaya da gerek yok.

Çok bilindik fıkradır;

‘‘Uzun süredir tedavi gören bir hasta taburcu olurken yakınları doktor odasına gelirler ve hastanın neler yemesi gerektiğini sorarlar.

Hekim de, ‘şunu yesin, bunu yemesin, onu yesin, ötekini yemesin’ diyerek önerilerini sıralar.

Ancak bir süre sonra hastanın durumu değişir, önerilen perhiz, kâr etmez hale gelir.

Hasta yakınları tekrar hekimin yanına giderek, fiili durumu anlatırlar ve bu kez de ‘Peki, hastamız artık ne yesin, doktor?’ diye sorarlar.

Hekim şöyle bir düşündükten sonra artık bir önerme haline gelen yanıtını verir.

Bu saatten sonra bırakın ne yerse yesin!…’’

Anlayan anlamıştır uzatmaya gerek yok.

Allah hepimize KFT’nin akrabaları,

VA (Vur Abalıya), KTÖ (Kör Tutuğunu Öper), FSAA (Fiyat Sorma Alacaksan Al), BBY (Biz de Böyle Yersen), BUB (Biz de Ucuz Bile), ÇD (Çok da Derdimdi), TB (Tuttura Bildiğine), TA (Tut ki Aldın),

NPPBB (Ne Pahalısı, Piyasaya Bir Baksana), PYÇE (Paran Yoksa Çıkma Evinden), OGOA (O Zaman Git Oradan Al)…

((Başkaları da var ama adaba mugayyir olmadıkları için yazmadım.))

Vesaireye karşı sabır versin;

Yok sabır cılız kaldı,

(GGA) Gölgelerin Gücü Adına

Direnecek takati versin…

The post (GGA) Gölgelerin Gücü Adına appeared first on sonhaber16.com.

– Afedersin abi, sen gazeteci misin?

– Ucundan kıyısından. Ne oldu ki?

– Ya kusura bakmayın, konuştuklarınıza kulak misafiri oldum; müsaade edersen sana bir şey sormak istiyorum.

– Sormasına sor da, neden sadece bana? Bak burada arkadaşım da var.

– O da gazeteci mi?

– Yok o akademisyen

– O zaman çaresiz sana soracağım abi.

– Eh sor peki ama çalıştığım yerden sormazsan kaçak dövüşürüm ona göre.

– Köşe filan yazıyor musun abi.

– Evet köşe değilse bile filan yazmaya çalışıyorum.

– Magazin mi, spor mu, siyaset mi yazıyorsun?

– Bak ona bunca yıldır ben de karar veremedim işte. Sana ayrı ayrı gelen bu konular bazen öylesine iç içe geçiyorlar ki, siyaset yazmak için oturuyorsun; bir bakmışsın magazin yazmışsın, hadi spor yazayım bari diyorsun, siyaset yazmışsın haberin yok.

– Kaç yıldır yazıyorsun ?

– Çok yıldır.

–  Tamam bu son soru abi; yazıyorsun da ne oluyor? Yani ülkede, Bursa’da ne değişiyor? Sen derken bütün yazarlar yani…

– DOONNKK…

***

Tahmin ettiniz tabi;

Bu donnkk sesi benden geldi.

Dannnnk olsaydı işte o anda birden bire kafama dank etti filan diye cümle kurarak söze devam edebilirdim de, doonnkk edince gençlerin deyimi ile artçısı kal oluyor.

İnsana kal geliyor yani.

Yanlış hatırlamıyorsam sadece Bursa’da ilçeler dahil olmak üzere günlük basılan yirmi gazete var.

Onun yarısı kadar da haber sitesi olsa eder otuz.

Her birinde ortalama beşer kişi köşe yazsa yüz elli. Her birinin dışarıdan yazanları da ortalama üç olsa (fazlası vardır eksiği yoktur) ceman iki yüz kırk.

Hadi yuvarlayalım,demek ki sadece ilimizde günde yaklaşık iki yüz elli köşe yazısı yazılıyor.

Bu iki yüz elli konu, iki yüz elli yorum, iki yüz elli öneri, iki yüz elli eleştiri demektir ki, Bursa gibi bir şehir için hiç de azımsanmayacak bir rakamdır.

Köşe yazılarının ana amacının bir konuya dikkat çekmek olduğu da göz önüne alınırsa iki yüz elli gündem konusudur da.

Ama delikanlının sorusu da orada duruyor işte;

‘’Yazıyorsun da ne oluyor; yani ülkede, Bursa’da ne değişiyor?’’

Sahi diğer kentlerdekilerle birlikte belki binlerce yerel basın, ulusal bazda yayınlananlar ve bir o kadar haber sitesinde yazılan yine binlerce yazı yazıldıkları konularda neleri değiştirebiliyorlar?

Kaç tanesi (popülist ve nokta atış ve açık özneli olanlarının dışında) gündem oluşturup farkındalık sağlayabiliyorlar?

Kaç tanesinin eleştirdiği konularda ilgilileri önlem almaya çalışıyorlar, kaç tanesinin yorumları almaları gerekenler tarafından kaale alınıyor ve kaç tanesi yazdıkları, yorumladıkları, eleştirdikleri, çözüm önerilerinde bulundukları  konularda önemseniyorlar alınıyorlar?

Ve en can alıcı soru; Kaç tanesi okunuyor ve kaç tanesi birbirlerinin yazılarını okuyor? (Aynı gazetede köşe yazanlar da buna dahil)

Elbette hepsinin belli bir okuyucu kitlesi vardır buna şüphe yok ama yazılanlar genellikle suya yazılmış kabul ediliyorlar ki, yaşanılan hangi sorun varsa değil ortadan kaldırılsın evrilerek sürüyor.

Bendeniz yerelden ve ulusaldan günde en az yirmi köşe yazısı okurum.

Köşe yazılarının (tabii ilk okul düzeyindeki kompozisyonları aşamamışları ve bir yerlere mesaj vermeye çalışanları hariç) tarihe düşülen notlar olduğuna inanırım.

Köşe yazısı yazmanın bir popülarite aracı değil, fikrin topluma ve ilgilere sunumu olduğunu düşünürüm.

Hatta ısrarlı şekilde yazıldıkların da önün de sonun da bir yerlerden karşılık göreceklerine dair umudum da her zaman vardır.

İyi de o zaman neden doonnkk ettim?

Öyle ya bizim memlekette köşe yazılarının toplumda bir algı oluşturabilme güçlerinin sonsuzluğuna hatta varlığına bile inanacak kadar saf olmadığıma göre neden doonnkk?

Yazılan yazıların toplumda öyle elle tutulur bir karşılığı olmadığını mı anladığım için mi, yoksa derin bir düş kırıklığına uğradığım için mi ya da çocuk haklı diyerek içimden ‘‘Sahi biz neden yazıyoruz ki’’ diye geçirdiğim için mi?

Emin olun yanıtını daha doğrusu gerçek yanıtını bulamadım henüz bu doonnkk meselesinin.

Hepsi olabilir çünkü.

Belki de malumun ilanının şakkadanak yüzüme söylenmesinin verdiği şoku atlatamadım?

O da kuvvetle muhtemel.

Eve gittim hanıma sordum?

‘‘Sahi biz neden yazıyoruz?’’

Dedi ki; ”Birileri yazmalı…”

Ben de oturdum bu yazıyı yazdım.

İtiraf edeyim yazarken de biraz ürperdim.

Ne bileyim sanki o delikanlı yazı boyunca ,

Omuzun üzerinden ekrana bakıyor ve kulağıma fısıldıyormuş gibi geldi;

DOONNKK DOONNKK DONNKK…

The post DOONNKK..! appeared first on sonhaber16.com.

Ve bilumum teknoloji iyi de…

Ben, yine de ‘Dünyaya geç geldim’ diyorum…

Mesela 1895 yılında doğabilirdim; Anadolu’nun herhangi bir yerinde.

1919’da yirmi dört yaşında olurdum.

Samsun’a giden bir gemi de.

1922’de Yirmi Yedi…

Mudanya Mütareke Binasının merdivenlerinde.

Afyon Kocatepe’de.

1923’te Yirmi Sekiz.

24 Temmuz’da Lozan Anlaşmasını anlatan radyo spikerinin sesinde.

29 Ekim’de doğan cumhuriyetimin ilan edildiği mecliste, 1923 Türkiye İktisat Kongresinde

1924’te Yirmi Dokuz.

Tevhid-i Tedrisat Kanununun maddelerinde.

1925’te Otuz..

Şapka İktisası Hakkındaki Kanunun kabul, tekke ve zaviyelerin fesh edilmesinde.

1926’da Otuz Bir.

Ülkemin miladî takvime geçişinde.

1927’de Otuz İki.

Teşvik-i Sanayi Kanununun metninde.

1928’de Otuz Üç.

Ata’nın Sarayburnu’nda Harf İnkılâbını müjdesinde.

1930’da Otuz Beş.

Türk kadının seçme ve seçilme hakkını kazanmasının arifesinde.

1933’te Otuz Sekiz.

‘Onuncu Yılında Cumhuriyetim’ şiirinin dizelerinde.

1934’te Otuz Dokuz..

Soyadı kanunuyla sonsuza dek bana ait seceremde.

1935’te…

1936’da…

1937’de…

Öğretmen olmak isterdim, subay, memur, çiftçi, emekçi, nefer, gazi ve hatta mektepli.

Cumhuriyetin ilk tanıklarından, kurucu iradenin ilk neferlerinden olmak.

İzmir’in dağlarında çiçek misali açan aydınlık Türkiye’nin ışıltısında atılan her adımla yürümek.

Yarenlik etmek isterdim, tanımak, sarılmak, kuruluşu bir daha, bir daha anlattırmak bu yola baş koyanlara.

Conk Bayırı’nı, Anafartalar’ı, sel olup Akdeniz’e akan kıtaları dinlemek isterdim gazi Mehmetciğin ağzından. Şehidime bin selam ile…

Mustafa Kemal’i görebilmek isterdim, Çankaya’da.

Her yaşım bir çağına denk gelsin isterdim memleketimin.

Türk’ün yurdunun Türk’ün gençliğine emanet edilmesine şahitlik etmek, şehadet gibi gelirdi.

Adı destan, kendi destan Sarı Saçlı Mavi Gözlü’yle aynı havayı solumak, aynı secdeye varmak isterdim.

1938’de Kırk Üçümde;

Ama mutlak 38’in Kasımından, Kasımın 10’undan önce,

Uzanıp dinlenmek isterdim. Ülkemin her musalla taşında.

Gördüklerimden razı, gösterenlerden razı.

Gördüklerim, gösterenler benden razı.

El Hak,

‘Geç geldim’ diyorum…

The post Geç Geldim Diyorum… appeared first on sonhaber16.com.

Yüz binlerce Musevi’nin öncelik Almanlar’da olmak üzere başka devletler tarafından da soykırıma uğramaları hiç birinden olmamama rağmen yüreğimi öyle yakmıştı ki, o ruh haletim ile Almanca öğretmenleri olan anne ve babama neden başka bir dilin tahsilini yapmadıklarını sorduğumu anımsıyorum.

Gencecik yüreğim insanın insana uyguladığı bu tanımsız vahşet karşısında dağlanmış, konuyu lehte ve aleyhte irdeleyen ne kadar kaynak bulabildiysem hemen hepsini okumuş, izlemiş ama bir türlü yaratılanın yaratılana olan ölümcül kininin nedenini hiçbir mantığa oturtamamıştım.

Hala da bunu başardığım söylenemezken, şimdilerde böylesi bir katliama maruz kalan bir milletin aynı vahşeti başkalarına uygulamaktan hiç çekinmediğine tanık oluyoruz.

Evet, ciddi şekilde izaha muhtaç tarafları olsa da İsrail’in Hamas tarafından kendi hallerindeki savunmasız sivilleri hedef alan son derece ağır bir saldırıya uğradığı bir gerçek ve buna cevap vermesi de kaçınılmaz.

Hatta hakkı olarak bile görülebilir ki, olaya mal bulmuş mağribi misali dalarak günlerdir bilgi karmaşası yaratmayı habercilik sayan medyaya bakılırsa çeşitli saiklerle görenler de var.

Da;

Dünyada savaş dahil her şeyin kimisi yazılı, kimisi teamül bir kuralı da var ve bu kuralların tamamına yakını da akla karayı ayırmak üzere konulmuş olmazsa olmazlar.

İki haftadır kendisine göre haklılığının tadını iyice kaçıran İsrail’in bu olmazsa olmazlara nasıl vücut çalımı attığını, çaresiz insan kitlelerini nasıl hedef aldığını, hastaneler dahil nereyi savunmasız bulursa orayı tanımsız bir aymazlıkla bombaladığını, çoluk çocuk kim varsa hepsini topraklarından sürgüne zorladığını izliyoruz.

Artık orada kimin haklı kimin haksız olduğunun hiçbir önemi yok, tek gerçek çöple samanın birlikte alev aldığı…

Bu hadisenin sonuçlarından bölge ülkelerinin de etkilenecekleri açık çünkü bariz hatalar(!) yaparak Ekim ayı başında ele geçirdiği psikolojik üstünlüğünü günden güne yitiren İsrail’in dünyada hızla yalnızlaşmasının gemi iyice azıya almasını tetiklemesi hiçte sürpriz olmaz.

Demem o ki;

Dünyanın artık kendi çıkarlarını yedeklerine alarak tek ses olup;

‘‘Netanyahu Dur Bir Yahu’’

demesinin zamanı çoktan geldi de geçiyor…

Ve tabi

Şapkasını önüne koyup,

‘‘Yurtta sulh dünya da sulh’’ diyen,

İlahi takdir ile Türk Ulusuna bahşedilmiş Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün bu sözü ile aslında neyi kastettiğinin de …

The post Netanyahu, Dur Bir Yahu… appeared first on sonhaber16.com.

Rahmetlilerim anne ve babam emekli olduklarında bunu kutlamak için parktaki geçmişte pek revaçta olan bir restauranta gitmiştik.

Demek ki o zamanlar emekli olmak kutlanılacak bir şeymiş ve  emek vermiş anlamına gelen bu sözcük belki de içi en dolu sözcüklerimizden biriymiş.

Hatta gurur vesilesi bir paye imiş bile ki, bizim kuşağa emekliye saygı da öğretilirdi ailelerimiz tarafından.

İtiraf edeyim; ben de aktif çalışma hayatım boyunca bir gün emek(li) vatandaş kategorisine yükselip sosyal sınıf atlayacağını umut edenlerden biriydim.(Nereden bilebilirdim ki sosyal sınıfın sosyal atık kavramına evrileceğini…)

Hatta o klasik sahil kasabasına yerleşme mottosunun hayallerini kurar kurar keyiflenirdim.

Hayat kafama vura vura bana keyifin kimde olduğunu öyle bir anlattı ki, William Shakespeare’nin ”Önce hayaller ölür, sonra insanlar” sözünün altına imzamı atar oldum.

Neyse;

Şimdi bu emeklilik meselesine girersem konudan  bir makale ile çıkmam mümkün olmayacak; iyisi mi ben bir an önce sadede gelip yazının başlığının nereden geldiğini yazıvereyim de önermenin bir ironi olmadığı anlaşılsın.

2008’de benden 8 yıl önce emekli olan hanımın emeklilik işlemleri için o zamanlar Altıparmak’ta bulunan Sigorta binasının katları arasında koşuştururken gözümüze çarpmıştı; sanırım üçüncü kattaydı ve rutubet kokulu bir odanın kapısının üzerinde asılı tabelada yazıyordu;

Aktif Ölü Servisi

Merak ettim tabi; çaldım kapıyı, başımı aradan uzatıp sordum;

‘‘Burası ne servisi?’’

İçeridekiler, ‘Emeklilik Servisi’ dediler.

Bize de o gün bu gün pasif ölü olana kadar sabretmek kaldı.

O zaman pek şaşırmıştım ama servise bu adı koyanların ne kadar haklı olduklarını şimdilerde deneyimleyerek kabullenmek varmış kısmette.

Şükür ki zombi servisi dememişler.

O daha ağır olurdu işte…

Ha bir de yukarıda ayraç içerisinde değindiğim son zamanlarda da emekliler için oldukça sık dillendirilen ‘‘Sosyal Atık’’deyimi de var.

Ama bu yazıda ona da hiç girmeyeceğim.

Zira kendileri başlı başına bağımsız bir makale olma niteliğini çoktan hak etmiş durumdalar.

Eh artık pasif ölü olmazsak onu da yazar, köşemize atarız bir ara.

The post Aktif Ölü appeared first on sonhaber16.com.

-Çıkmadım bu hafta pazara; yapçak bişey yok…

…

– Dolar yine yükselmiş, kura baktın mı?

– Bakmadım; yapçak bişey yok.

…

– Devlet hastanesinden iki aydır randevu almaya uğraşıyorum ama nafile…

– Bana da üç ay sonraya emar günü verdiler; yapçak bişey yok.

…

– Adama bak 98 model hurda arabaya iki yüz bin lira fiyat yazmış.

– Gene iyi yazmış, ben o modeldeki araca 350 bin yazanını da gördüm, yapçak bişey yok.

…

– Hulisi abinin oğlu yurt bulamadığı için bu yıl fakülteye gitmeyecekmiş biliyor musun?

– Seneye gider artık, yapçak bişey yok.

…

– Ruhsatsız silah sayısına bak amma da artmış.

– Artmış ama yapçak bişey yok.

…

– Geçen …….. da iki çay içtik elli lira verdik iyi mi?

– İyi değil tabi de; yapçak bir şey yok.

…

– Emekli maaşları hakkında ne düşünüyorsun?

– Onlar artık emekli harçlığı oldular ama yapçak bişey yok.

…

– Sadece Eylül ayında 32 kadın öldürülmüş.

– Biliyorum hatta Türkiye’nin OECD’ye üye 36 ülke arasında zirvede olduğunu da biliyorum; ama yapçak bişey yok.

…

– Muhalefetin durumuna ne diyorsun?

– Biri kevgirde taşıdığı suyu havana döküyor, biri o suyu dövüyor diğerleri de iyi dövüyor mu diye bakıyorlar. Yapçak bişey yok.

***

Hepsi yazılsa, bir makaleye asla sığmayacak onlarca belki de yüzlerce konu, bir o kadar sorun dolayısı ile de soru, milyonlarca da diyalog…

Farkında mısınız?

Bitiş cümleleri hep aynı;

Yapçak bişey yok.

Tarihi olmazları olurlara çevirdiği sayısız örneklerle dolu bir milletin yaşadıkları karşısındaki böylesi bir kabulleniş ve umutsuzluk sergilemesi inanılır gibi değil.

Ama durum da aynen böyle işte.

Değil olması, yazması bile çok ağır ama…

Galiba bu sefer gerçekten,

Yapçak bişey yok…

The post Yapçak bişey yok appeared first on sonhaber16.com.

”Somutu ile zaten ölüm kalım savaşı veriyoruz, bir de soyutuna hiiiç katlanamayız” diyerek yazıyı pas geçmeyiniz.

En azından yazının sonunda soracağım sorunun yanıtını verebilecek kadar sabrediniz.

Sokak röportajlarını ya izliyorsunuzdur ya da gözünüzün takıldıkları oluyordur.

Gerçi onları da izlemenize gerek yok çünkü hepimiz sürekli bir röportaj halindeyiz.

Ya kendimize sorup yine kendimiz yanıtlıyoruz, ya da çevremizdekiler sürekli kadraja girip onu alıp yiyemiyoruz, bunu içemiyoruz, şunu ödeyemiyoruz, ötekinin tadını unuttuk, berikine hasret kaldık mealinden pek çok serzeniş ile laf atıyorlar.

Da,

Hiç dikkatinizi çekti mi?

Hiç birimiz ve hiç kimse hadi genelleme yapmayayım, çoğu kişi sadece neyi yiyemiyor, neyi giyemiyor, neyi alamıyor, nereye gidemiyor velhasıl neyin hasretini çekiyorsa feryat figan onu söylüyor da, fiyatlarının çok artmasından dolayı kitaplara onların mütemmim cüzü bilgiye , gazetelere, tiyatrolara, sinemalara ve bilumum sanatsal faaliyetlere ulaşamadıklarından, bizi ulusça geleceğimizden vuracak beyin göçünün tehlikelerinden, hektar hektar yanıp kül olan ormanlarımızdan, eğitim sistemindeki garabetlerden, sıradanlaşmış türlü skandal ve sayısız olmazın olur olmasından yakınmıyorlar.

Hadi madem tek sıkıntı boğaz, o zaman da aralarından ülkemizin et tüketiminde neden Afrika ligine düşerek 15. sıraya yerleştiğinden dem vuran bir Allah kulu çıksın bari de o da yok…

Şimdi ”Onlara sıra mı geliyor birader?” diyebilirsiniz.

Haklısınız da;

Ama ben de, olayı bir de bu tarafından bir irdeleyiniz derim.

Acaba yakınmalarda kültür, bilgi dolayısı ile farkındalık ön planda olsaydı ne olurdu?

Onu bilemem ama durum öyle gelişse idi, yaşadıklarımızın tamamına yakınını yaşamayacağımızdan hatta vatanımız olan bu muhteşem coğrafya da açlık vs gibi insanlık utancı konulardan haberimiz bile olmayacağından eminim.

‘Soyut Enflasyon’dan kastım da işte tam da bu.

Bilgi ile farkındalığımızdaki sürekli değer kaybı, bu kayıplarımızın da günden güne artması.

Bendeniz en önemli derdimizin uzun yıllardır bu soyut enflasyonu düşüremememiz olduğunu düşünenlerdenim.

Ve hadiseyi markete, manava, kasaba kısacası midemize indirgediğimiz sürece de asla düşüremeyeceğimizi düşünenlerden.

Geçenler de bu konu bir yerde açılmış, gruptakilerden biri de, ”Amma yaptın hocam, aç ayı oynar mı hiç ?” demişti.

Eğer mevzubahis olan ayı, fiil de oynamak olsaydı belki haklıydı da, mesele insanlık onuru, biz de insanız, yaşadıklarımız da oyun değil işte…

Onun da yolu mideden değil beyinden geçiyor.

Belki kaynağı başkasına aittir ama ben rahmetli babamdan duymuştum;

”Sen kafanı besle, o mideni doyurur” derdi.

Geldik soruya;

Sizce de beslenmiş kafa mideyi doyurur mu?

The post Soyut Enflasyon appeared first on sonhaber16.com.

Zor oyundur.

Kazanmak için hep doğru hamleler yapmanız gerekir. Rakibinizin oyun bilgisi ve strateji yeteneği işinizi kolaylaştırabileceği gibi, sizi zora da sokabilir. Rakibinizin hataları oyunun sonunun belirleyicisidir. Son derece zevkli olan bu oyunu insan insana oynarken kazanma olasılığınız da her zaman vardır.

Ama satrancı felek ile oynuyorsanız, iş değişir; kazanmanız rakibinizin biraz da insafına bağlıdır…

Felek satrancı kendi koyduğu kurallar doğrultusunda oynamayı sever. Siz onlarca olasılığı düşünüp, oyunda avantajlı hale geçmeyi hayal ederken, bir hamlesi ile ‘şah’ deyiverir, apışıp kalırsınız. Hesaba katmadığınız, ‘yok artık’ diye nitelendirdiğiniz hatta aklınıza gelse bile ‘hadi canım sende’ diyerek göz ardı ettiğiniz bir hamle karşısında darmadağın olmanız işten bile değildir.

Bir düşünün; sizin hayat satrancınızda kaç kez ‘şah’ dedi felek. On, yirmi, elli belki de çok daha fazla. Her şah denildiğinde bıkmadan, bezmeden, yılmadan oyunu kurtarmak ve yeni hamlelerde bulunmak hiç kolay değil. Bir de rakibinizin asla yorulmadığı gerçeği varken ortada hiç değil.

Ha, bu arada beyaz taşlar da daima ondadır, yani ilk hamleyi o yapar.

İnsan, hayatı sürekli dengeler kurmak üzerine yaşıyor. Planlar ve hedefler üzerine kurguluyor dolayısı ile de her zaman ulaşılacak bir şeyi mutlaka oluyor. Ulaşabilirse ulaşıyor, ulaşamazsa hedef küçültüp yenisine yöneliyor.

Bazen her şeyin yoluna girdiğini düşündüğünüzde, aslında koskoca bir kaosun eşiğinde olabiliyorsunuz, bazen de ‘tamam buraya kadarmış’ diye içinizden geçirirken kucağınızda mükemmel bir fırsat olduğunu fark ediyorsunuz. Dedim ya felek satrancı tamamen kendi kuralları ile oynuyor.

Henüz hayata dair satrancı öğrenmek için gidebileceğiniz bir eğitim kurumu olmadığı için, oyunu öğrenmenin yöntemlerini sizin geliştirmeniz gerekiyor. Bunun olmazsa olmazlarından biri de, yaşam kalitesi denilen olgu. Bu konuda John Mercer Langston’un çok sevdiğim bir sözü vardır; der ki, “Hayatınızın kalitesini, hayatınızdaki insanların kalitesi belirler.” Şöyle bir düşünün yaşadıklarınızı, eminim siz de sorunları kova kova taşıyıp hayatınızın tam ortasına döken bir sürü kalitesizi sayacaksınız içinizden.

Felekle satrancın keyifli tarafları da var elbet. Bir kere sürekli adrenalin salgılamanıza yardımcı oluyor. Böylece sürekli aleste vaziyette kalabiliyorsunuz. Gerçi zaman zaman su içen tavşan misali tedirginlik duygusu yaşasanız da buna zamanla alışıyorsunuz.

İşin en zor tarafı siz oyunu mutlak surette kazanmak zorunda olmanız. Pat’a (satrançta beraberlik) bile bırakma lüksünüz yoktur çoğu kez. Felek içinse bu durum hiç mi hiç mühim değildir. O sizin oyunu kazanıp kaybetmenizle hiç ilgilenmez. Yapar hamlesini, bakar gözünüzün ta içine ve ‘şah’ der. Hadi kurtulun bakalım kurtulabilirseniz hayatınızdaki sayısız açmazlardan birinden. İster piyonu verin, ister atı; hatta veziri bile gözden çıkartmanız gerekebilir. Ne yaparsanız yapın, şahı kaptırmamalısınız.

Şah çekilmesi, aslında iki seçenekli kallavi bir dayatmadır. Ya kurtul, ya da öl anlamına gelir. Çoğu zaman kurtulmak, belli fedakarlıkları göze alabilme cesaretiyle doğru orantılıdır. Kurtulmak için verilen savaş, şah çekilmesini zamanında önleyecek hamleyi yapmak için gösterilecek gayretten çok daha fazla bedel ödetir insana.

Yazının başında satrancı anlatırken, ‘rakibin hatası oyunun sonunu belirler’ demiştim. Felekten hatalı hamle beklemek abesle iştigal olur. O yüzden insanoğlu en az hata ile sürdürmek zorundadır oyunu.

Hadi bir güzel söz daha paylaşayım yazının sonunda; Alexis de Tocqueville’ye ait; “Şerefle bitirilmesi gereken en ağır görev hayattır.”

Satranç müsabakaları uzun sürer. Felekle oynan ise bir ömür boyu…

The post Felekle Satranç appeared first on sonhaber16.com.

Onulmaz hataları da burada yapar, en derin pişmanlıklarını da yine burada yaşar.

Hele ki çaresizliğini ihtirasına eklemlemiş ise yaşadıklarının kat be katını başkalarına da yaşatır.

Zaman zaman çaresizliğini başka çareleri yok sayarak gidermeye kalkarsa da önünde sonunda biçare olur kalır.

Oysa, her çaresizlik bir çarenin komşusudur.

Sadece görülebilmeyi bekler.

Bazımız için çare mezarlıktan taş atmaktır, bazımız için ortak akıl.

Bazımız çareyi eğip bükmekte aramaktayken, bazımız sevgiyi saygıyı, aklı ve bilimi öncelemekte görür her neyin içerisindeyse oradan çıkışı.

Son derece ağır bir süreç geçiriyoruz.

Salgınından, depreminden ,tarumar olmuş ekonomisine, siyasetinden dış politikasına akla gelebilecek her konuda milletçe ağır bir yük altındayız.

Her sorun, bir diğerinin ya türevi ya da tetikleyicisi.

Ve çok zor olsa da hayatımızı daraltan bu sıkıntıların sonucunda çıkış yolunu bulmak yine bize kalıyor.

Hani ‘Ya çaresizsinizdir ya da çare sizsinizdir’ diye bir deyim var ya;

İşte aynen o durumdayız.

Şöyle bir bakıyorum da, herkes tek başına bir şeylere çareler bulma telaşında.

Kimimiz sürekli eriyen parası tamamen yok olmasın diye önlemler almaya çalışıyor, kimimiz çocuğu eğitimden geri kalmasın diye hayat şeklini değiştiriyor, kimimiz ürettiği heba olmasın diye heba oluyor, kimimiz sağlığının peşine düşüp hastane doktor koşturuyor, kimimiz batmış dükkanını, firmasını nasıl yaşatırımın derdinde kredi bulmaya çalışıyor, kimimiz kira teröründe kim vurduya gitmiş, kimimiz elindeki paranın hangi emeğine denk geldiğine takılmış, kimimiz (yok hepimiz) çarşı pazarda çıkmaz sokağa girmiş, kimimiz asgari ücretinin kaç simite karşılık geldiğinin hesabında, tamamımıza yakınımız da enflasyona yem olmama çabasında…

Ve istisnasız hepimiz yaşamak için kendi kendimize çareler üretmek zorundayız…

Bulduğumuz her çare de bir başka çaresizliğimizin kurbanı oluyor.

Galiba çaresizliğin en doğal nedeni yalnızlık duygusu.

Sanki her birimiz dertlerimizle yapayalnız mücadele ediyoruz.

Yoksa neden aralarından biri ikisi eksilmesin ki?

Biraz derinine inince rahatça görülüyor ki, ulusça dertlerimize çare ararken yaşadığımız ne varsa onunla teke tek mücadele etmemiz gerekiyor.

Uygulamadaki sosyal, siyasal ve ekonomik politikaların bu kadar çok derdi olan bir millete verecekleri pek fazla bir şeyleri olmadığı da aşikar.

İnsanın sıkıntısını giderebilmek ya da en azından kontrolü altına alabilmek için verdiği çare üretme kavgası elbette takdire şayandır da, çarenin çare olabilmesi için de başkalarının da onun bir kulpundan tutmaları gerekir.

Aksi halde tıpkı şimdi olduğu gibi, çare akıntıya kürek çekmekle eşdeğer olur ki biçare hallerimizle hallenmeye devam ederiz.

Ne güzel sözdür;

”Aklın olduğu her yerde bir çare vardır” der.

Ben de haddim olmayarak ekleyeyim;

”Ortak aklın olduğu yerde mucizevi çareler vardır.”

”Çaresizlik çare aratır” diye başka bir söz de var ama,

Arattığı ile buldurduğu çare gerçekten o derdin çaresi midir?

İşte o kuşkulu…

Uzun süredir oturup ciddi ciddi düşünüyordum; insanımızın dertler karşısındaki o biçare, o meşum yalnızlığına ne isim verilir diye.

Galiba da buldum.

Onu da başımın üzerine değilse de

Yazının başlığına koydum….

The post Derin Yalnızlık appeared first on sonhaber16.com.